Fred Astaire, urodzony Frederick Austerlitz (10 maja 1899 - 22 czerwca 1987), był amerykańskim tancerzem, piosenkarzem i aktorem. Był najsłynniejszym tancerzem scenicznym, filmowym i telewizyjnym swoich czasów.

Astaire zaczął tańczyć na scenie z siostrą Adèle, a kiedy wyszła za mąż, rozpoczął współpracę filmową z Ginger Rogers. Następnie tańczył z szeregiem utalentowanych amerykańskich tancerzy w filmie i w telewizji. Wystąpił w 32 filmach. Jego partnerami filmowymi byli: Eleanor Powell, Ann Miller, Vera-Ellen, Cyd Charisse: wszyscy wysokiej klasy tancerze oraz w telewizji z Barrie Chase. Ich film "Wieczór z Fredem Astairem" zdobył dziewięć nagród Emmy w 1958 roku.

Wielu męskich tancerzy z XX wieku było pod jego wpływem, i tak powiedziało. Coś zawdzięczał choreografii Hermesa Pan, ale bardziej swojemu własnemu perfekcjonizmowi i niestrudzonej praktyce.

Astaire był również znakomitym aktorem i odnoszącym sukcesy, choć osobiście skromnym, piosenkarzem. Przedstawił niektóre z najbardziej znanych piosenek z "Great American Songbook". Ożenił się z Phyllis Potter w 1933 roku; mieli dwoje dzieci. Po jej śmierci ożenił się ponownie w 1980 roku z Robyn Smith, kobietą dżokeja, 45 lat młodszą.

Wczesne lata i początki kariery

Urodzony w Omaha (stan Nebraska), Astaire już jako dziecko występował razem z siostrą Adèle w rodzimych rewiach i na scenach broadwayowskich. Duo braci i sióstr zdobyło popularność w teatrach vaudeville i na deskach Broadwayu, co przygotowało Astaire’a do płynnego przejścia do kina muzycznego w latach 30. XX wieku.

Kariera filmowa i telewizyjna — największe role

W filmach Astaire zasłynął jako partner najwybitniejszych tancerek epoki i jako twórca eleganckiego, pozornie niedającego wysiłku stylu tańca. Do jego najbardziej rozpoznawalnych produkcji i ról należą m.in.:

  • Flying Down to Rio (1933) — film, w którym po raz pierwszy pojawił się na ekranie z Ginger Rogers;
  • The Gay Divorcee (1934) i Top Hat (1935) — klasyczne musicale z serii partnerstw z Ginger Rogers;
  • Swing Time (1936) i Shall We Dance (1937) — filmy utrwalające status Astaire’a jako ikony kina muzycznego;
  • Royal Wedding (1951) — znany z sekcji "tańca po suficie" wykorzystującej sprytne efekty kamery;
  • The Band Wagon (1953) — jeden z najwyżej ocenianych musicali powojennych, w którym Astaire występuje u boku utalentowanych tancerzy i aktorów;
  • Easter Parade (1948) — popularny seans muzyczny z czasów Złotej Ery Hollywood.

Poza filmami wielkie sukcesy odnosił też w telewizji — (m.in. wspomniany specjal) — co przypieczętowało jego pozycję uniwersalnej gwiazdy rozrywki.

Styl, technika i wpływ

Fred Astaire był znany z niesamowitej precyzji kroków, lekkości ruchu i umiejętności łączenia tańca z interpretacją muzyczną i aktorstwem. Jego podejście do kręcenia scen tanecznych — preferowanie dłuższych ujęć z całą sylwetką tancerza, zamiast szybkiego montażu — pozwalało widzom w pełni docenić pracę stóp, balans i interakcję z partnerką. Współpracował m.in. z choreografem Hermesem Panem, ale ogromne znaczenie miał jego własny perfekcjonizmowi i godziny prób, które czyniły z każdego występu dzieło precyzyjne i wyglądające na naturalne.

Repertuar muzyczny

Astaire często wprowadzał do świadomości publicznej standardy amerykańskiej muzyki rozrywkowej — wykonywał i popularyzował utwory z tzw. "Great American Songbook". Współpracował z najlepszymi kompozytorami i aranżerami swoich czasów, a jego interpretacje piosenek stały się wzorcowe dla kolejnych pokoleń wykonawców.

Życie prywatne i późniejsze lata

W życiu prywatnym Astaire pozostawał osobą stosunkowo skrytą. Małżeństwo z Phyllis Potter przetrwało przez wiele lat i dało mu dwójkę dzieci. Po śmierci Phyllis w późniejszym okresie poślubił Robyn Smith — co wywołało medialne zainteresowanie ze względu na różnicę wieku. Późne lata życia spędził głównie w Kalifornii; zmarł 22 czerwca 1987 roku.

Dziedzictwo

Fred Astaire pozostaje jednym z najważniejszych tancerzy XX wieku — jego wpływ widoczny jest w technice, choreografii i estetyce musicalu filmowego. Dla wielu tancerzy i choreografów nadal stanowi punkt odniesienia, a jego filmy są regularnie przypominane, studiowane i adaptowane. Był uhonorowany wieloma nagrodami i wyróżnieniami za wkład w sztukę tańca i filmu.

Jeśli chcesz, mogę przygotować rozbudowaną listę filmografii Astaire’a z krótkimi opisami poszczególnych tytułów lub zebrać najważniejsze nagrody i wyróżnienia, jakie otrzymał w trakcie kariery.