Ferdynando de' Medici, Wielki Książę Toskanii (9 sierpnia 1663 - 31 października 1713) był synem Kosmy III de' Medici, Wielkiego Księcia Toskanii i Małgorzaty Ludwiki Orleańskiej. Był oficjalnym następcą tronu Wielkiego Księstwa Toskanii od chwili wstąpienia ojca na tron w 1670 r., ale nigdy nie objął samodzielnych rządów – zmarł przed ojcem. W 1689 r. ożenił się z Violante Beatrycze z Bawarii, jednak małżeństwo pozostało bezdzietne. Uważa się, że zmarł na syfilis w wieku 50 lat.
Życie i pozycja
Ferdynando wychowywał się jako dziedzic rodu Medyceuszy i był przygotowywany do objęcia rządów w Toskanii. Jako następca tronu pełnił funkcje reprezentacyjne i uczestniczył w życiu dworu florenckiego. Pomimo wysokiego urodzenia jego rola polityczna pozostawała ograniczona z uwagi na długoletnie panowanie ojca oraz problemy zdrowotne Ferdynanda.
Małżeństwo i brak potomstwa
Związek Ferdynanda z Violante Beatrycze z Bawarii, zawarty w 1689 r., miał umocnić związki dynastyczne. Małżeństwo było jednak bezdzietne, co w kolejnych latach stało się jednym z istotnych problemów dynastycznych – brak potomków Ferdynanda osłabił perspektywy kontynuacji linii męskiej Medyceuszy.
Śmierć i następstwo
Ferdynando zmarł 31 października 1713 w wieku 50 lat. Po jego śmierci następcą tronu został jego młodszy brat Gian Gastone de' Medici, który później objął rządy jako Wielkim KsięciemToskanii. Brak potomków Ferdynanda przyczynił się do stopniowego osłabienia dynastii; linia męska Medyceuszy wygasła po śmierci Gian Gastone’a w 1737 r., po czym władzę nad Toskanią przejęła dynastia habsbursko-lotaryńska.
Dziedzictwo
Mimo że Ferdynando nigdy nie objął samodzielnej władzy, jego pozycja jako następcy tronu i bezpotomna śmierć miały trwałe konsekwencje dla przyszłości Toskanii. W pamięci pozostawił się także jako członek dworu angażujący się w życie kulturalne – dworskie mecenasostwo sztuk i muzyki było charakterystyczne dla florenckiej krótkiej sceny barokowej, a otoczenie Medyceuszy wpływało na rozwój kultury regionu.
