Elmet (staroangielski: Elfed) było niezależnym królestwem brytańskim, istniejącym we wczesnym średniowieczu na obszarze odpowiadającym w przybliżeniu południowo-zachodniej części późniejszego West Riding of Yorkshire. Elmet pojawia się w źródłach między V a początkiem VII wieku. Jego wschodnim sąsiadem było anglosaskie królestwo Deira, na południu stykał się z wpływami Mercji, natomiast na zachodzie graniczył z terenami pofałdowanymi przez Pogórze Penninów i innymi brytańskimi enklawami północnej Anglii. W literaturze Elmet uznawane jest za jedno z ostatnich samodzielnych królestw brytańskich w tej części Wysp przed pełnym opanowaniem przez Anglosasów.
Położenie i osadnictwo
Dokładne granice Elmet są przedmiotem dyskusji historyków z powodu skąpych źródeł pisanych. Ogólnie przyjmuje się, że centrum królestwa znajdowało się w dorzeczu rzeki Aire i Wharfe, obejmując tereny wokół dzisiejszego Leeds, Wakefield i południowych części West Yorkshire. Ślady osadnictwa i liczne nazwy miejscowe zachowujące element „Elmet” — np. Barwick-in-Elmet czy Scholes-in-Elmet — pomagają wyznaczać zasięg dawnego królestwa. Archeologia wskazuje na ciągłość osadnictwa po upadku Cesarstwa Rzymskiego, z gospodarką opartą na rolnictwie, hodowli i lokalnym handlu.
Historia polityczna
Elmet powstało w okresie po wycofaniu się Rzymian z północnej Brytanii, gdy na znaczeniu zyskały lokalne elity brytańskie. Najpóźniejsze wzmianki źródłowe dotyczą okresu wczesnego średniowiecza; jednym z nielicznych imion władców wymienianych przez źródła jest król Ceretic (w źródłach łacińskich często zapisywany jako Ceredig/Ceretic), którego Bede i późniejsze kroniki łączą z upadkiem Elmet.
Około roku 616–617 Elmet zostało zdobyte i włączone przez Edwinowego królestwo Deira (później tworzące jądro Northumbrii). Po tej kampanii lokalna dynastia została usunięta, a część elity miała znaleźć schronienie w brytańskich krainach na zachodzie. Po inkorporacji Elmet przeszło szereg przekształceń administracyjnych i stopniowo wchłonięte zostało w struktury północnoanglosaskie; w kolejnych stuleciach teren ten stał się przedmiotem rywalizacji między Northumbrią i Mercją.
Język, kultura i religia
Mieszkańcy Elmet byli Brytami mówiącymi w języku pogańsko‑chrześcijańsko‑brytańskim (odgałęzienie języków brytańskich, bliskie starowalijskiego / kumbrijskiego). Stopniowy wpływ kultury anglosaskiej i ekspansja polityczna sąsiadów doprowadziły do asymilacji językowej i kulturowej w następnych stuleciach. Źródła wskazują na kontakty z Kościołem celtyckim i lokalne praktyki chrześcijańskie, choć stanowisko religijne i tempo chrystianizacji mogły być zróżnicowane w zależności od okresu i regionu.
Źródła i pamięć historyczna
Główne wzmianki o Elmet pochodzą z kronik wczesnośredniowiecznych (m.in. z prac Bedy) oraz z materiałów pochodzenia walijskiego i genealogii. Ze względu na ubóstwo źródeł pisanych wiele aspektów dotyczących organizacji królestwa, dokładnych granic czy listy władców pozostaje niepewnych i rekonstruowanych na podstawie archeologii oraz toponimii.
Dziedzictwo
Nazwa Elmet przetrwała w toponimii (Barwick‑in‑Elmet, Scholes‑in‑Elmet) i w literaturze średniowiecznej oraz we współczesnym zainteresowaniu regionu okresem postrzymskim i wczesnośredniowiecznym. Badania archeologiczne i interdyscyplinarne prace nad źródłami historycznymi wciąż dostarczają nowych danych, które pozwalają lepiej rozumieć rolę Elmet jako jednego z lokalnych ośrodków brytańskiej tożsamości na północy Anglii.
