Xerochrysum to rodzaj roślin kwitnących z rodziny astrowatych, ceniony za charakterystyczne, trwałe koszyczki kwiatowe. Gatunki z tego rodzaju są rodzime dla Australii i obejmują formy jednoroczne, wieloletnie i niskie krzewinki. W polskiej literaturze bywają określane jako kserochryzmy lub everlastingi ze względu na papierowe, długo trwałe listki okrywające kwiaty.
Charakterystyka morfologiczna
Rośliny Xerochrysum mają zwykle rozety liściowe i wzniesione łodygi kwiatostanowe zakończone koszyczkami typu astrowego. Najbardziej charakterystyczne są barwne, papierowe przysadki (często mylone z płatkami), które zachowują kształt i kolor długo po przekwitnięciu, co sprawia, że gatunki te są popularne w suchych bukietach i uprawie ozdobnej. Odcienie kwiatów obejmują żółcie, pomarańcze, czerwienie, biele i kombinacje wielobarwne; niektóre odmiany ogrodowe mają duże, pełne koszyczki.
Gatunki
W zależności od źródeł liczba uznawanych gatunków może się różnić; często wymieniane są między innymi:
- Dwukolor kserochryzu (w literaturze spotykane różne nazwy zwyczajowe)
- Xerochrysum bracteatum (strawflower, golden everlasting)
- Xerochrysum collierianum A.M.Buchanan & Schah.
- Xerochrysum palustre (swamp everlasting)
- Xerochrysum papillosum (Labill.) R.J.Bayer
- Xerochrysum subundulatum (alpine/orange everlasting)
- Xerochrysum viscosum (sticky everlasting)
Taksonomia i badania
Rodzaj został wyodrębniony i nazwany pod koniec XX wieku przez rosyjskiego botanika N. Czewlewa. Wcześniej gatunki te bywały umieszczane w szerszym rodzaju Helichrysum. Badania filogenetyczne koncentrujące się na rodzinie Asteraceae i szczególnie na plemieniu Gnaphalieae wskazały, że relacje między gatunkami nie są proste; badania molekularne z początku XXI wieku zasugerowały możliwość polifiletycznego pochodzenia niektórych grup i skłoniły do dalszych analiz taksonomicznych. W praktyce nazewnictwo i granice rodzaju bywają aktualizowane wraz z nowymi danymi genetycznymi.
Występowanie i siedliska
Naturalny zasięg Xerochrysum ograniczony jest głównie do różnych regionów Australii: od obszarów nadmorskich i suchych równin po wilgotne bagna i subalpejskie łąki. Gatunki wykazują adaptacje do środowisk o różnym poziomie wilgotności i często dobrze znoszą ubogie, dobrze przepuszczalne gleby.
Zastosowanie i uprawa
Najbardziej znanym przedstawicielem jest Xerochrysum bracteatum, uprawiany globalnie jako roślina ozdobna. Kwiaty nadają się do suszenia, zachowując barwę i kształt, stąd popularność w florystyce. W uprawie preferowane są stanowiska słoneczne i żyzne, lecz dobrze przepuszczalne podłoże; wiele odmian rozmnaża się z nasion lub przez pikowanie sadzonek. Gatunki te bywają też wykorzystywane w ogrodach skalnych, rabatach o suchym charakterze oraz w renaturalizacji terenów zdegradowanych.
Warto zaznaczyć, że mimo atrakcyjnego wyglądu taksonomia Xerochrysum bywa przedmiotem rewizji, a nazwy synonimiczne i historyczne (np. Bracteantha) pojawiają się w literaturze. Ilustracje i fotografie przedstawiające formy uprawne pomagają rozpoznać odmiany o dużych, pełnych koszyczkach oraz naturalne, drobniejsze gatunki rosnące w Australii. 
