Tunel czasoprzestrzenny (most Einsteina–Rosena) — definicja i działanie
Tunel czasoprzestrzenny (most Einsteina–Rosena) — definicja i działanie: teoria, egzotyczna materia oraz możliwości podróży w czasie i międzygwiezdnych.
Tunel czasoprzestrzenny, potocznie zwany robakiem, to teoretyczne przejście przez przestrzeń, tworzące skrót zarówno w czasie, jak i w przestrzeni. W teorii umożliwiłby połączenie dwóch odległych punktów uniwersum w taki sposób, że podróż między nimi trwałaby znacznie krócej niż przez zwykłą przestrzeń. Nie wiadomo jednak, czy tunele czasoprzestrzenne istnieją w rzeczywistości — wszystkie rozwiązania opisujące je powstają w ramach równań ogólnej teorii względności lub jej modyfikacji i często wymagają warunków wykraczających poza znaną fizykę.
Podstawowe pojęcia i historia
Pojęcie mostu łączącego odległe rejony czasoprzestrzeni wywodzi się z prac Alberta Einsteina i Nathana Rosena (stąd nazwa most Einsteina-Rosena), którzy w 1935 r. znaleźli rozwiązanie równań pola dla dwóch "połączonych" czarnych dziur. Rozwiązanie to jednak nie prowadzi do przejezdnego korytarza — most Einstein–Rosena w modelu Schwarzschilda zapada się natychmiast i nie można przez niego przejść bez naruszenia warunków fizycznych. Termin "tunel" jako opis tego typu struktur został spopularyzowany przez Johna Wheelera, fizyka teoretycznego, który używał obrazowego określenia "wormhole".
Rodzaje i właściwości
W literaturze wyróżnia się dwie podstawowe klasy: nierozłączne, niestabilne mosty (jak klasyczny most Einsteina–Rosena) oraz tzw. tunel przejezdny, zaprojektowany tak, by umożliwiać przejście materii i statków kosmicznych bez natychmiastowego zapadnięcia się korytarza. Modele przejezdnych tuneli (np. metric proponowane przez Morris i Thorne) wymagają szczególnego rozkładu pól i energii w otoczeniu "szyi" tunelu.
Geometrii tunelu często pomaga wyobrazić sobie analogia dwuwymiarowej powierzchni: zamiast długiej podróży po płaszczyźnie, można ją zgiąć (jak papier) tak, by dwa punkty się zetknęły — korytarz łączy wtedy te punkty "trzecim wymiarem". W rzeczywistości jednak mówimy o zakrzywieniu czterowymiarowej czasoprzestrzeni, a nie o dosłownym zginaniu papieru.
Materia „egzotyczna” i stabilność
Aby tunel pozostał otwarty i przejezdny, potrzebna jest tzw. egzotyczna materia — forma energii o ujemnej gęstości energii względem lokalnych obserwatorów, co narusza standardowe warunki energetyczne (np. warunek energii zerowej i warunek energii null). W klasycznej fizyce nie znamy materiału o takich właściwościach; w teorii kwantowej pojawiają się jednak zjawiska, które lokalnie dają negatywne wartości energii (np. efekt Casimira). Nawet jeśli ujemna energia występuje, utrzymanie stabilnego i dużego tunelu wymagałoby ogromnych, być może nierealistycznych ilości tego typu pola.
Ponadto większość rozwiązań matematycznych opisujących tunel okazuje się niestabilna: najmniejsze zaburzenia mogą spowodować zamknięcie szyi tunelu lub zmianę geometrii tak, że przejście stanie się niemal natychmiastowo niemożliwe. Problem stabilności i mechanizmy ich ewentualnego powstawania są przedmiotem aktywnych badań teoretycznych.
Podróże w czasie i paradoksy
W fikcji i w spekulacjach naukowych tunele często występują jako wehikuł szybkich podróży międzygwiezdnych i jako możliwa metoda podróży w czasie. Proponowana metoda użycia tunelu do podróży w czasie polega na tym, że jeden z jego "otworów" jest poddany znacznemu przyspieszeniu (lub umieszczony w silniejszym polu grawitacyjnym) i potem przywrócony do pierwotnej pozycji. Z powodu efektywnej dylatacji czasu między otworami, ich wzajemne upływy czasu mogą się różnić; w efekcie dla zewnętrznego obserwatora jeden otwór może być „młodszy” niż drugi. W praktyce oznacza to, że przy odpowiednim ustawieniu można by wejść do jednego otworu i wyjść z drugiego w czasie, który z punktu widzenia zewnętrznego układu jest wcześniejszy — co prowadzi do możliwości powstania zamkniętych krzywych czasopodobnych i związanych z tym paradoksów przyczynowości.
Warto jednak rozróżnić dwie rzeczy: dla podróżnika przemieszczającego się przez korytarz zawsze istnieje ciągły, dobrze zdefiniowany pomiar czasu własnego wzdłuż trasy — wewnątrz tunelu zegar pokazuje upływ czasu lokalnego w sposób ciągły. Natomiast relacje synchronizacji zegarów między otworami, jak widziane z zewnątrz, mogą ulec zmianie w wyniku ruchu jednego z otworów, co daje możliwość „przesuwania” względem czasu zewnętrznego. Teoretyczne próby wyeliminowania paradoksów sprowadzają się m.in. do hipotezy ochrony chronologii (chronology protection conjecture) Stephena Hawkinga, która sugeruje istnienie mechanizmów kwantowych uniemożliwiających powstawanie efektywnych czasowych pętli.
Obserwacje i wykrywanie
Do tej pory nie ma żadnych dowodów obserwacyjnych na istnienie tuneli — nie zaobserwowano specyficznych sygnałów jednoznacznie je potwierdzających. W teorii możliwymi sygnaturami byłyby nietypowe zjawiska soczewkowania grawitacyjnego, charakterystyczne wzorce dla fal grawitacyjnych lub nieoczekiwane „okna” energetyczne wokół obiektów przypominających czarne dziury. Niektóre prace proponują także, że mikro‑tunel mógłby dawać ślady w zjawiskach kwantowych (np. w fluktuacjach próżni), ale są to na razie bardzo spekulatywne propozycje.
W kulturze i fikcji
Robaki są częstym motywem w literaturze i filmach science fiction, ponieważ pozwalają autorom i bohaterom na szybkie podróże międzygwiezdne, międzygalaktyczne, a czasem też na podróże w czasie. W opowieściach fabularnych tunel jest wygodnym narzędziem narracyjnym: umożliwia przemieszczanie się w skali kosmicznej w ramach jednego ludzkiego życia i otwiera pole do eksploracji paradoksów czasowych.
Podsumowanie
Tunel czasoprzestrzenny pozostaje w sferze hipotez: ma solidne podstawy matematyczne w ramach ogólnej teorii względności, ale jego istnienie, stabilność i praktyczne wykorzystanie napotykają na poważne przeszkody fizyczne — przede wszystkim potrzebę egzotycznej materii o ujemnej energii i niepewność co do efektów kwantowych. Obecne badania łączą analizę klasycznej geometrii czasoprzestrzeni z mechaniką kwantową i astrofizycznymi poszukiwaniami sygnatur, ale dopóki nie pojawią się obserwacje lub wiarygodny mechanizm ich powstania, tunel czasoprzestrzenny pozostaje fascynującą, lecz spekulatywną koncepcją.
Schemat tunelu Schwarzschilda
Pytania i odpowiedzi
P: Co to jest wormhole?
O: Tunel czasoprzestrzenny to teoretyczne przejście przez przestrzeń, tworzące skrót przez czas i przestrzeń. Nie wiadomo, czy one istnieją.
P: Jak powstałby tunel czasoprzestrzenny?
O: Naukowcy uważają, że gdyby tunele czasoprzestrzenne istniały, nie można by ich stworzyć za pomocą tradycyjnych metod naukowych. Aby utrzymać otwór w tunelu, potrzebna byłaby jakaś forma teoretycznej egzotycznej materii. W przeciwnym razie tunel po prostu zniknąłby bardzo szybko po jego utworzeniu.
P: Jak to wygląda na płaszczyźnie dwuwymiarowej?
O: Jeśli narysujemy go na dwuwymiarowej płaszczyźnie, tunel ślimakowy wygina płaszczyznę, tak jak składa się papier, tak że dwa końce dotykają się (jak widać na rysunku).
P: Kto pierwszy użył terminu "wormhole"?
O: Termin "wormhole" został po raz pierwszy użyty przez Johna Wheelera, fizyka teoretycznego. Jest on również znany jako most Einsteina-Rosena.
P: Jakie badacze mają dowody na ich istnienie?
O: Naukowcy nie mają żadnych dowodów obserwacyjnych na istnienie tuneli czasoprzestrzennych.
P: Dlaczego często pojawiają się w opowieściach science fiction?
O: Dziury czasoprzestrzenne często pojawiają się w opowieściach science fiction, ponieważ umożliwiają szybkie podróże międzygwiezdne, międzygalaktyczne, a czasami nawet międzyuniwersalne, które mogą umożliwić podróże w czasie w ciągu ludzkiego życia.
P: Jak można je wykorzystać do podróży w czasie?
O: Proponowana maszyna do podróży w czasie, wykorzystująca tunel czasoprzestrzenny, działałaby hipotetycznie w ten sposób, że jedno wejście do tunelu czasoprzestrzennego zostałoby przesunięte w pole grawitacyjne obiektu o większej grawitacji niż drugie wejście, a następnie przywrócone do pierwotnej pozycji w pobliżu drugiego wejścia; powoduje to dylatację czasu, co sprawia, że jeden koniec tunelu jest młodszy niż drugi widziany przez zewnętrznego obserwatora, ale zsynchronizowane zegary na obu końcach pozostaną zsynchronizowane podczas przechodzenia przez tunel, niezależnie od tego, jak duży ruch nastąpi pomiędzy oboma końcami.
Przeszukaj encyklopedię