Ogród wodny to ogród, w którym główną rzeczą, zainteresowaniem i atrakcją jest woda i rośliny, które żyją w wodzie. Woda może być umieszczona w fontannie, stawie, wodospadzie lub innym miejscu. Woda jest budowana od tysięcy lat. Naturalnym było, że w gorących miejscach Egiptu i Mezopotamii można znaleźć orzeźwiające ogrody wodne. Już w 1225 r. p.n.e. Ramzes III zbudował stawy lilii wodnej.
Już 2500 r. p.n.e. Inkowie z Peru wybudowali złote i srebrne kanały wodne, baseny i zbiorniki. Ich domy i pałace miały wodę przepływającą w kanałach pod podłogą, aby chłodzić otaczające powietrze. Ich podwórka posiadały baseny chłodzące dla zmęczonych podróżników.
Chińczycy i Japończycy naśladowali naturę w swoich wodnych ogrodach. Wodny ogród był znakiem doskonałości i spokoju. W III wieku n.e. spisali oni podstawowe założenia wodnego ogrodu. W XV wieku przekształcili ogród wodny w formę sztuki, która wykorzystywała dźwięk i ruch wody. Basen refleksyjny był wyrazem połączenia nieba i ziemi. Japończycy zbudowali suchy ogród, używając małych skał, piasku i innych materiałów do przedstawienia przebiegu strumienia lub rzeki. Natura została odtworzona, aby służyć jako źródło myślenia.
W średniowieczu Europejczycy zaczęli używać wody do zabawy. Źródła i studnie stały się punktami centralnymi w ogrodach. Baseny karpiowe były nie tylko źródłem pożywienia, ale także miejscem do myślenia i odpoczynku w klasztorach. W Hiszpanii ciemność Alhambry została złagodzona kanałami i basenami.
