Walther Flemming (21 kwietnia 1843 - 4 sierpnia 1905) był niemieckim biologiem i twórcą cytogenetyki.
Korzystając z barwników udało mu się znaleźć strukturę, którą nazwał chromatyną. Zidentyfikował, że chromatyna jest skorelowana ze strukturami podobnymi do nici w jądrze komórkowym - chromosomami (czyli kolorowym ciałem). Edouard Van Beneden (1846-1910) również zaobserwował je samodzielnie.
Flemming badał proces podziału komórek i dystrybucji chromosomów do jąder córki, proces, który nazwał mitozą od greckiego słowa "nić". Nie widział jednak podziału na identyczne połówki, córki chromatydów. Badał mitozę, zarówno w życiu, jak i w preparatach barwionych, wykorzystując jako źródło materiału biologicznego płetwy i skrzela salamandry. Wyniki te zostały opublikowane po raz pierwszy w 1878 r. i w 1882 r. w książce seminaryjnej Zellsubstanz, Kern und Zelltheilung (1882; Substancja komórkowa, jądro i podział komórek). Na podstawie swoich odkryć Flemming po raz pierwszy domyślił się, że wszystkie jądra komórkowe pochodzą od innego poprzednika (ukuł wyrażenie omnis nucleus e nucleo, po Virchow's omnis cellula e cellula).
Flemming nie wiedział o pracach Gregora Mendla (1822-1884) nad dziedzicznością, więc nie powiązał swoich obserwacji z dziedziczeniem genetycznym. Minęły dwie dekady, zanim znaczenie dzieła Flemminga zostało rzeczywiście zrealizowane dzięki ponownemu odkryciu zasad Mendla. Jego odkrycie mitozy i chromosomów uważane jest za jedno ze 100 najważniejszych odkryć naukowych wszech czasów, a także jedno z 10 najważniejszych odkryć w biologii komórkowej.
