Super Size Me to amerykański film dokumentalny z 2004 roku, którego reżyserem i odtwórcą głównej roli jest Morgan Spurlock. Opowiada o eksperymencie, w którym Spurlock przez trzydzieści dni nie jadł nic poza jedzeniem z McDonald's. Jadł w McDonald's trzy razy dziennie. Spożywał średnio 5,000 kcal dziennie. Ten eksperyment trwał od 1 lutego do 2 marca 2003 roku i miał na celu sprawdzenie, jak codzienne jedzenie wyłącznie posiłków z jednej sieci fast‑food wpływa na kondycję fizyczną i psychiczną uczestnika.

Przebieg i skutki eksperymentu

Spurlock był pod stałą opieką lekarzy i regularnie poddawany badaniom (m.in. badaniom krwi oraz badaniu funkcji wątroby). Podczas eksperymentu Spurlock przytył 24 i pół funta, jego masa ciała wzrosła o około 13%, jego poziom cholesterolu wzrósł do wartości około 230 mg/dl, zaobserwowano wahania nastroju, problemy z funkcjami seksualnymi oraz pojawienie się tłuszczu w wątrobie. Po zakończeniu eksperymentu dochodzenie do formy wspomogła zmiana diety — wyzdrowiał dzięki diecie wegańskiej, którą przygotowała dla niego jego przyszła żona (jest smakoszem kuchni wegańskiej).

Cel filmu i kontekst społeczny

Eksperyment został przeprowadzony na tle narastającej epidemii otyłości w Stanach Zjednoczonych oraz w kontekście sprawy sądowej, w której dwie nastoletnie dziewczyny pozwały McDonald's, twierdząc, że stały się otyłe w wyniku jedzenia żywności z McDonald's. Film łączy elementy relacji z eksperymentu z wywiadami z lekarzami, dietetykami, aktywistami zdrowia publicznego i przedstawicielami branży, przedstawiając szerszy obraz wpływu diety na zdrowie publiczne.

Krytyka przemysłu fast food

Spurlock używa filmu do krytyki McDonald's i przemysłu fast food, zwracając uwagę na takie aspekty jak wielkość porcji, skład produktów, techniki marketingowe (szczególnie kierowanie reklam do dzieci), a także rolę korporacji w kształtowaniu nawyków żywieniowych. Film pokazuje, jak czynniki ekonomiczne i marketingowe mogą promować nadmierne spożycie wysoko przetworzonej żywności.

Odbiór i znaczenie

"Super Size Me" wywołał szeroką dyskusję publiczną i medialną na temat odpowiedzialności producentów żywności, roli reklamy oraz potrzeby edukacji żywieniowej. Film spotkał się z dużym zainteresowaniem widzów i recenzentów, chociaż jego metodologię — pojedynczy uczestnik eksperymentu i brak grupy kontrolnej — krytykowali niektórzy naukowcy i przedstawiciele branży jako niewystarczająco reprezentatywną i naukowo ograniczoną. W wyniku debaty o menu i porcjach niektóre sieci fast‑food ogłosiły zmiany oferty; McDonald's w 2004 roku zapowiedział wycofanie opcji „Super Size” i wprowadzenie elementów o niższej kaloryczności.

Film pozostaje jednym z bardziej rozpoznawalnych dokumentów dotyczących żywienia i zdrowia publicznego XXI wieku — zarówno ze względu na bezpośredni styl autora, jak i skalę wpływu, jaki wywołał w debacie o diecie, reklamie i odpowiedzialności korporacyjnej.