Bitwa o Bunker Hill (1775) – kluczowe starcie podczas oblężenia Bostonu
Bitwa o Bunker Hill (1775): dramatyczne starcie podczas oblężenia Bostonu — analiza przebiegu, strat i przełomowego znaczenia dla amerykańskiej wojny o niepodległość.
Bitwa o Bunker Hill była jedną z najważniejszych i najkrwawszych potyczek we wczesnym etapie amerykańskiej wojny o niepodległość. Odbyła się 17 czerwca 1775 roku, głównie na i wokół Breed's Hill, podczas trwającego oblężenia Bostonu. Nazwa "Bitwa o Bunker Hill" przetrwała historycznie, mimo że główne działania rozegrały się na pobliskim Breed's Hill — Bunker Hill był pierwotnym celem zajęcia przez obie strony, stąd obie nazwy (często używa się też określenia "Bitwa o Breed's Hill").
Tło
Po starciach pod Lexington i Concord (kwiecień 1775) brytyjskie siły pod dowództwem generała Thomasa Gage'a zostały praktycznie otoczone w Bostonie przez rosnące oddziały kolonialne. Koloniści tworzyli prowizoryczne armie, obsadzali pozycje wokół miasta i starali się uniemożliwić swobodne poruszanie się Brytyjczyków poza Bostonem. W połowie czerwca 1775 r. obie strony zaczęły rywalizować o kontrolę nad wzgórzami wokół Charlestown i Bostonu, które miały decydujące znaczenie dla panowania nad portem i nad okolicznymi podejściami.
Obsada i przygotowania
13 czerwca 1775 roku około 1 200 kolonistów pod dowództwem pułkownika Williama Prescotta nocą zajęło Bunker Hill i przede wszystkim Breed's Hill. Koloniści szybko wznieśli ziemną redutę na szczycie Breed's Hill i rozciągnęli prowizoryczne umocnienia wzdłuż półwyspu Charlestown, aby odciąć podejścia do Bostonu. Siły kolonialne składały się z milicji z różnych kolonii; dowodzili nimi także generałowie tacy jak Artemas Ward czy Israel Putnam, a wśród ochotników znajdował się m.in. doktor Joseph Warren.
Przebieg bitwy
Kiedy Brytyjczycy dowiedzieli się następnego dnia o nowych pozycjach, generał Thomas Gage nakazał szturm na umocnienia. Atak przygotował i poprowadził m.in. generał William Howe. Brytyjczycy wykonali frontalne natarcie przez zwężony półwysep Charlestown, stosując tradycyjne, linowe formacje piechoty. Koloniści bronili się ze swoich ziemnych umocnień, co dawało im znaczną przewagę obronną.
W trakcie dnia Brytyjczycy przeprowadzili trzy główne ataki. Dwa pierwsze zostały odparte przez obrońców, którzy zadawali ciężkie straty agresorom dzięki szybkiej, skoncentrowanej ogniowej odpowiedzi. W relacjach z bitwy pojawia się słynna, choć źródłowo niejednoznaczna komenda: „Nie strzelajcie, dopóki nie zobaczycie białek ich oczu”, mająca ilustrować dyscyplinę kolonistów i oszczędność amunicji. Przy trzecim ataku Brytyjczycy wdarli się w końcu do reduty, ponieważ obrońcom zaczęła brakować amunicji i środków obrony. W wyniku tego Amerykanie wycofali się w porządku na pozycje w rejonie Cambridge, a część oddziałów odeszła z pola bitwy.
Straty i znaczenie
Bitwa zakończyła się taktycznym zwycięstwem Brytyjczyków — zdobyli kontrolę nad polem bitwy — lecz ponieśli przy tym bardzo wysokie straty. Liczby różnią się w zależności od źródeł, lecz szacuje się, że Brytyjczycy stracili ponad 1 000 ludzi (w tym około 226 zabitych i kilkaset rannych). Straty kolonistów były znacznie mniejsze, choć również poważne — ogółem ocenia się je na kilkaset ofiar (około 140 zabitych i kilkaset rannych; dane są przybliżone i zależą od źródeł).
Z tego powodu bitewna zwycięstwo Brytyjczyków bywa określane jako pyrrusowe — bezpośredni zysk (zajęcie wzgórz) nie zrekompensował kosztów poniesionych w ludziach i morale. Bitwa dowiodła, że stosunkowo niedoświadczeni i nieprofesjonalni żołnierze kolonialni są zdolni i chętni do stawienia skutecznego oporu regularnym oddziałom wojskowym. Dla ruchu patriotycznego bitwa stała się ważnym symbolem determinacji i poświęcenia — śmierć doktora Josepha Warrena, który zginął w walkach, miała duże znaczenie emocjonalne dla ludności kolonii.
Następstwa
Mimo zajęcia wzgórz przez Brytyjczyków oblężenie Bostonu trwało nadal — bitwa nie przełamała sytuacji strategicznej. Brytyjczycy, choć kontrolowali pole bitwy, pozostali uwięzieni w mieście przez siły kolonialne i ponieśli poważne osłabienie własnych oddziałów. Po stronie amerykańskiej zwycięstwo moralne i dowód na możliwości milicji przyczyniły się do dalszych wysiłków rekrutacyjnych i konsolidacji oporu.
W dłuższej perspektywie bitwa o Bunker Hill zapisała się jako jedna z kluczowych potyczek w początkowym okresie wojny — była dowodem, że konflikt między koloniami a metropolią może przybrać długotrwały i kosztowny charakter. Oblężenie Bostonu trwało aż do marca 1776 roku, kiedy to Brytyjczycy ostatecznie ewakuowali miasto po zajęciu strategicznych pozycji w okolicach Dorchester Heights przez siły Kontynentalnej Armii pod dowództwem generała George'a Washingtona.
Podsumowanie: Bitwa o Bunker Hill (17 czerwca 1775) była krwawym, symbolicznym i strategicznie kosztownym starciem. Choć Brytyjczycy zdobyli pole bitwy, wysoka cena oraz faktyczna zdolność kolonistów do obrony umocnień miały istotny wpływ na dalszy przebieg konfliktu i na kształtowanie się amerykańskiego ruchu niepodległościowego.
The Battle of Bunker Hill , autorstwa Howarda Pyle'a, 1897 r.; został opublikowany w Scribner's Magazine w lutym 1898 r.
Pytania i odpowiedzi
P: Co to była za bitwa o Bunker Hill?
O: Bitwa o Bunker Hill była bitwą w czasie amerykańskiej wojny o niepodległość, która odbyła się 17 czerwca 1775 roku. Została stoczona głównie na i wokół Breed's Hill podczas oblężenia Bostonu na początku wojny rewolucyjnej.
P: Gdzie miała miejsce?
O: Bitwa o Bunker Hill miała miejsce głównie na Breed's Hill i w jego okolicach, podczas oblężenia Bostonu.
P: Dlaczego czasami nazywana jest "Bitwą o Breed's Hill"?
O: Bitwę nazywa się czasem "Bitwą o wzgórze Breed", ponieważ tam właśnie miała miejsce większość walk.
P: Co wydarzyło się przed bitwą?
O: 13 czerwca 1775 r. oddziały kolonialne pod dowództwem Williama Prescotta dowiedziały się, że brytyjscy generałowie planują wysłać oddziały z miasta, aby zajęły nieobsadzone wzgórza wokół Bostonu. W odpowiedzi na to zajęli ukradkiem Bunker Hill i Breed's Hill, zbudowali ziemną redutę na Breed's Hill i zbudowali lekko ufortyfikowane linie na większej części półwyspu Charlestown.
P: Kto wygrał bitwę?
O: Siły brytyjskie wygrały bitwę, ale poniosły ciężkie straty - ponad 800 rannych i 226 zabitych, wśród nich wielu oficerów. To sprawiło, że bitwa była postrzegana jako pyrrusowe zwycięstwo, ponieważ bezpośredni zysk (zdobycie wzgórza Bunker) był niewielki, ale koszty wysokie. Tymczasem siły kolonialne były w stanie wycofać się z mniejszymi stratami niż ich przeciwnicy.
P: Jak to pokazało, że niedoświadczone siły kolonialne mogły stawić czoła oddziałom regularnej armii?
O: Pomimo większych strat niż ich przeciwnicy, siły kolonialne były w stanie wycofać się w dobrym porządku, ponieważ poniosły mniejszą liczbę ofiar niż siły brytyjskie, co pokazało, że nawet niedoświadczone siły kolonialne mogą w razie potrzeby stawić czoła oddziałom regularnej armii w bitwie.
Przeszukaj encyklopedię