Gronostaj (łasica krótkogonowa) — opis, wygląd, zwyczaje i występowanie

Gronostaj (łasica krótkogonowa) — opis, wygląd, zwyczaje i występowanie: drapieżny ssak, biały zimą z czarną końcówką ogona, terytorialny, Europa, Azja, Ameryka Płn., ciekawostki.

Gronostaj (łac. Mustela erminea, zwany też łasicą krótkogonową) to mały ssak z rodziny Mustelidae. Jest on nieco większy niż łasica. Długość ciała (bez ogona) zwykle wynosi około 17–32 cm, a łącznie z ogonem często osiąga do około 30 centymetrów. Gronostaje są drapieżnikami — zjadają małe ssaki, ptaki, jaja, owady i czasem zwierzęta większe od siebie; potrafią także magazynować zdobycz w kryjówkach. Ofiary bywają zabijane poprzez ugryzienie w szyję, zwykle u nasady czaszki, tam gdzie czaszka łączy się z resztą ciała.

Wygląd

Gronostaje mają smukłe, wydłużone ciało, krótkie nogi i małe uszy. Futro jest gęste i ciepłe — latem brązowe, zimą (w rejonach o mroźnej zimie) zmienia się na białe; zawsze charakterystyczna jest czarna końcówka ogona. Dzięki zwartej budowie i gęstemu futru są dobrze przystosowane do polowania w ściółce i kopaniu w norach.

Zmysły i zachowanie łowieckie

Gronostaje mają dobrze rozwinięty zmysł węchu i używają go podczas tropienia zdobyczy. Ich wzrok jest przystosowany do widzenia w warunkach słabego oświetlenia — są szczególnie aktywne o świcie i o zmierzchu, choć formalnie nie są nocne. Potrafią także znakomicie się wspinać i pływać. W sytuacji zagrożenia, podobnie jak skunksy, mogą wydzielać nieprzyjemnie pachnący płyn z gruczołów zapachowych.

Występowanie i środowisko

Gronostaje występują w umiarkowanych i subarktycznych częściach półkuli północnej — obejmują swoją populacją znaczną część Europy, Azji i Ameryki Północnej. Zostały także introdukowane do Nowej Zelandii w XIX wieku w celu ograniczania liczebności królików, co jednak doprowadziło do poważnych strat w populacjach rodzimych ptaków i innych bezkręgowców. Naturalne siedliska gronostajów to lasy, zarośla, łąki, torfowiska i obszary górskie — wszędzie tam, gdzie mogą znaleźć nory i kryjówki oraz dostęp do pokarmu.

Społeczeństwo i rozmnażanie

Gronostaje prowadzą samotniczy, terytorialny tryb życia. Samce i samice spotykają się zwykle raz w roku — się rozmnażają w sezonie rozrodczym. Charakteryzują się zjawiskiem opóźnionej implantacji (diapauzy embrionalnej): zapłodnione jajo może pozostawać w stanie wstrzymanym przez około 8–9 miesięcy, a rozwój zarodka rozpoczyna się dopiero, gdy warunki (pogodowe i pokarmowe) są sprzyjające; od implantacji do porodu upływa zwykle około miesiąca. W miocie (pol. miot) rodzi się kilka do kilkunastu młodych (zwykle 4–8, w sprzyjających warunkach więcej). Młode są karmione i chronione przez matkę; samce zazwyczaj nie uczestniczą w wychowaniu potomstwa.

Relacje z człowiekiem i ochrona

Gronostaj był i jest ceniony ze względu na swoje futro (historycznie symbol władzy — ermine). W większości zasięgu jest to gatunek o stabilnych populacjach i według IUCN klasyfikowany jest jako Least Concern (najmniejszej troski), choć lokalne presje — utrata siedlisk czy introdukcje na nowe tereny — mogą powodować poważne skutki ekologiczne. W miejscach introdukowanych, jak Nowa Zelandia, gronostaje stały się szkodnikiem ze względu na drapieżnictwo wobec rodzimych gatunków ptaków.

Dodatkowe informacje: gronostaje są szybkie, zwinne i silne jak na swój rozmiar; ich naturalni wrogowie to większe drapieżniki i ptaki drapieżne. W niewoli mogą dożyć kilkunastu lat, na wolności zazwyczaj żyją krócej (kilka lat).

Pytania i odpowiedzi

P: Co to jest stoat?

P: Jak duży może być stoat?

P: Czym żywi się stekowiec?

P: Czy stoat może zabijać zwierzęta większe od siebie?

P: Czy stoat może przechowywać jedzenie na później?

P: W jaki sposób stoik zabija swoją ofiarę?

Szukaj według litery