Pybba (również zapisywany jako Pibba lub Wibba) († ok. 606) był wczesnokangielskim królem Mercji. Występuje jako wspólny przodek królów Mercji w czterech zachowanych genealogiach mercjańskich, dlatego wielu historyków uważa go za pierwszego pewnie rozpoznanego w źródłach monarchę tego królestwa. Był ojcem królów Pendy i Eowy.
Informacje o Pybbie pochodzą w dużej mierze z późniejszych, fragmentarycznych źródeł: genealogii (m.in. tzw. Anglian collection), krótkich not w kronikach oraz z przekazów historycznych takich jak Historia ecclesiastica gentis Anglorum Bedy. Materiały te są retrospektywne i nie dają pełnego obrazu jego rządów, stąd daty i szczegóły życia Pybby pozostają niepewne.
Mercja w VI–VII wieku była jednym z kilku królestw anglosaskich w centralnej części Wysp Brytyjskich (tzw. Midlands). Pybba funkcjonuje w źródłach przede wszystkim jako ogniwo genealogiczne — jego potomkowie, zwłaszcza Penda, doprowadzili do ugruntowania potęgi Mercji w VII wieku. Dynastia, do której należał, często określana jest w literaturze anglosaskiej jako Iclingas (od mitycznego przodka Icela).
Za życia Pybby nie zachowały się relacje opisujące jego działania polityczne czy wojny, dlatego trudno mówić o konkretnych osiągnięciach poza rolą protoplasty dynastii. Jego syn Penda jest natomiast dobrze udokumentowany jako potężny władca i przeciwnik chrześcijańskich królów północnej Anglii; Eowa pojawia się w przekazach jako postać związana z władzami Mercji, lecz jego dokładna pozycja (współrządca, rywal czy lokalny władca) pozostaje kwestią dyskusyjną.
Data śmierci podawana jako około 606 wynika z rekonstrukcji chronologii rodowej i datowania panowania kolejnych królów; brak jest jednak współczesnych zapisków z tamtego okresu, więc wszystkie liczby należy traktować jako przybliżone. Mimo skromności źródeł Pybba ma znaczenie jako punkt wyjścia dla historii mercjańskiej monarchii — jego obecność w wielu genealogiach łączy późniejsze sukcesy dynastii z wczesnym okresem formowania się Mercji.
