Led Zeppelin II — drugi album 1969, "Whole Lotta Love", hard rock i blues

Led Zeppelin II (1969) — przełomowy hard rock i blues; kultowe "Whole Lotta Love", innowacyjne brzmienia Jimmy Page’a. Poznaj legendę albumu.

Led Zeppelin II to drugi album zespołu Led Zeppelin. Został wydany 22 października 1969 roku, został nagrany w 1969 roku w wielu różnych studiach. Album brzmi bardzo podobnie do pierwszego albumu z kilkoma hard rockowymi piosenkami i bluesowymi coverami, ale zrobili też kilka nowych rzeczy z miłosną piosenką "Thank You" i perkusyjną solówką "Moby Dick". Najbardziej znanym utworem z albumu jest "Whole Lotta Love", którego riff jest jednym z najbardziej znanych w gatunku rocka. Gitarzysta i producent Jimmy Page współpracował z inżynierem Eddiem Kramerem przy tworzeniu wielu niezwykłych dźwięków, np. w utworze "Whole Lotta Love" zastosowali technikę znaną jako backward echoing.

Nagrywanie i produkcja

Album powstał w krótkim czasie podczas intensywnej trasy koncertowej zespołu — nagrania prowadzono w różnych studiach na trasie po Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Jimmy Page pełnił funkcję producenta, aranżera i głównego aranżera brzmienia. Grupa często nagrywała podstawowe partie „na żywo” w studiu, a następnie dodawała overduby i eksperymenty studyjne. Charakterystyczne dla płyty są gęste, przesterowane brzmienia gitar, szerokie panoramowanie, efekty echa oraz śmiałe rozwiązania używane przy miksie.

Muzyka i najważniejsze utwory

Led Zeppelin II łączy elementy hard rocka z mocno osadzonymi wpływami bluesa. Wśród wyróżniających się nagrań warto wymienić:

• "Whole Lotta Love" – znany, natychmiast rozpoznawalny riff, eksperymenty z efektem środkowej części (soniczny „breakdown”) i technikami studyjnymi takimi jak backward echoing.
• "Heartbreaker" – dynamiczny numer z krótką, lecz legendarną solówką gitarową wykonywaną często na żywo.
• "Ramble On" – łączy cięższe brzmienia z bardziej melodyjną partią wokalną i akustycznymi wtrętami; przykładowo pokazuje też literackie odniesienia w tekstach (m.in. inspiracje fantastyką).
• "Moby Dick" – znany przede wszystkim z długiego, efektownego solo perkusyjnego Johna Bonhama, które w wersjach koncertowych bywało jeszcze wydłużane.
• "Thank You" – liryczna, melodyjna piosenka ukazująca łagodniejszą stronę zespołu i głos Roberta Planta.

Teksty, bluesowe inspiracje i kontrowersje

Wiele utworów na płycie odwołuje się do tradycji bluesowej — zarówno pod względem struktury, jak i linii melodycznych czy fraz wokalnych. Z tego właśnie powodu niektóre nagrania przyciągnęły później uwagi prawne i publiczne dyskusje dotyczące podobieństw do wcześniejszych utworów bluesowych. Zespół często aranżował i adaptował bluesowe motywy, przekształcając je w bardziej elektryczną, rockową formę.

Skład zespołu i rola muzyków

• Jimmy Page – gitara elektryczna i akustyczna, producent; odpowiadał za aranżacje i eksperymenty studyjne.
• Robert Plant – wokal, harmonijka; charakterystyczna ekspresja i styl śpiewu.
• John Paul Jones – gitara basowa, instrumenty klawiszowe i aranżacje; ważny element brzmienia i harmonii.
• John Bonham – perkusja; jego potężne uderzenia i solówki (zwłaszcza w "Moby Dick") stały się jednym z filarów brzmienia zespołu.

Wydanie, odbiór i znaczenie

Płyta szybko stała się komercyjnym sukcesem i uplasowała się wysoko na listach sprzedaży, umacniając pozycję Led Zeppelin jako jednej z najważniejszych grup swojej epoki. Początkowo recenzje krytyków bywały mieszane — niektórzy krytykowali zespół za ostre granie i użycie bluesowych wzorców bez odpowiednich odniesień — jednak z czasem album zyskał status klasyka rocka. Dziś Led Zeppelin II jest często wymieniany jako jedna z najważniejszych płyt w rozwoju hard rocka i heavy metalu oraz jako punkt odniesienia dla kolejnych pokoleń gitarzystów i zespołów.

Dziedzictwo

Wpływ płyty widoczny jest w stylistyce wielu zespołów, które po niej powstały. Charakterystyczne riffy, potężne brzmienie sekcji rytmicznej oraz odwaga w eksperymentach studyjnych uczyniły z albumu punkt odniesienia w historii muzyki rockowej. Utwór "Whole Lotta Love" pozostał symbolem tej płyty i jednym z najbardziej rozpoznawalnych fragmentów kanonu rockowego.

Szukaj według litery