Icenowie – celtyckie plemię Brytanii i powstanie Boudiki

Icenowie byli celtyckim ludem Brytanii, zaliczanym do społeczności zamieszkujących wschodnią część wyspy. Ich ziemie obejmowały obszar dzisiejszego Norfolk i Suffolk. W źródłach rzymskich pojawiają się jako plemię posiadające własną tożsamość polityczną, lokalne elity oraz sieć kontaktów handlowych, choć zakres tej autonomii zmieniał się wraz z ekspansją Rzymu w Brytanii.

Po inwazji cesarza Klaudiusza w 43 roku n.e. Icenowie weszli w relację zależności od imperium, ale początkowo zachowali pewną samodzielność. Władcą był wówczas Antedios, a później Prasutagus, który otrzymał status króla-klienta. Taki układ oznaczał podporządkowanie Rzymowi bez pełnej aneksji: miejscowe elity mogły nadal rządzić, lecz musiały liczyć się z naciskiem politycznym, wojskowym i gospodarczym ze strony administracji rzymskiej.

Napięcia narastały zwłaszcza wtedy, gdy Rzym próbował zwiększać kontrolę nad obszarem i rozbrajać społeczności uznane za niespokojne. W przypadku Icenów znaczenie miały także obawy przed utratą tradycji i pozycji lokalnych przywódców. W źródłach podkreśla się, że wymiana z Rzymianami była ograniczona, a stosunki między obiema stronami bywały trudne i pełne nieufności.

Najbardziej znanym wydarzeniem w dziejach Icenów było powstanie z lat 60–61 n.e., kojarzone z królową Boudiką. Po śmierci Prasutagusa rzymskie działania wobec jego rodziny i wspólnoty wywołały gwałtowny opór. Icenowie, wsparci przez kilka sprzymierzonych plemion, zdobyli i zniszczyli ważne ośrodki rzymskie, w tym Colchester, Londyn i St Albans. Rebelia została jednak ostatecznie stłumiona przez wojska rzymskie, a Boudika stała się symbolem sprzeciwu wobec okupacji.