Iceni byli celtyckim plemieniem, które żyło w Wielkiej Brytanii, na obszarze dzisiejszego Niorfolk i Suffolk. Cesarz Klaudiusz najechał Wielką Brytanię w roku 43 n.e.. Po tym wydarzeniu Icenowie stali się sojusznikami Rzymu. W tym czasie władcą Icenów był Antedios. Wymiana gospodarcza między Icenami a Rzymianami była niewielka: Ikeńczycy obawiali się utraty tożsamości kulturowej. Oznaczało to, że Rzymianie postrzegali stosunki z Icenami jako złe. Rzymski gubernator, Publiusz Ostoriusz Scapula, postanowił w roku 47 rozbroić plemiona, z którymi Rzymianie mieli złe stosunki, i zbudować nowe rzymskie fortyfikacje.
Prasutagus, Icen, otrzymał tytuł króla wasalnego. Boudicca, żona Prasutagusa, podburzyła Icenów i kilka sprzymierzonych plemion do stawiania oporu Rzymianom. Opór ten miał miejsce w latach 60 i 61, i nie zakończył się sukcesem.
Pod koniec pierwszego wieku Icenowie mieli własną stolicę, Venta Icenorum, położoną w pobliżu dzisiejszej wioski Caistor St Edmund.
