Fritz Reuter (7 listopada 1810 – 12 lipca 1874) był niemieckim pisarzem pochodzącym z regionu Meklemburgii. Urodził się w Stavenhagen w Meklemburgii-Schwerinie i stał się jednym z najważniejszych autorów piszących w północnoniemieckim dialekcie dolnoniemieckim (Plattdeutsch), choć tworzył też po niemiecku literackim.

Życie i młodość

W 1831 roku Reuter rozpoczął studia na Uniwersytecie w Rostoku, a w 1832 roku kontynuował naukę na Uniwersytecie w Jenie. W Jenie wstąpił do Burschenschaft (studenckiego stowarzyszenia o profilu narodowościowym i liberalnym). W 1833 r. został aresztowany w Berlinie przez rząd pruski. Mogli tylko udowodnić, że nosił barwy klubu, ale został skazany na śmierć za zdradę stanu. Król pruski Fryderyk Wilhelm III zmienił wyrok na karę więzienia na trzydzieści lat. W 1838 roku Reuter został przewieziony do więzienia w Meklemburgii-Schwerinie, a przez dwa lata przebywał także w twierdzy Dömitz. Został ostatecznie uwolniony w 1840 r., po objęciu tronu przez Fryderyka Wilhelma IV, w wyniku amnestii.

Okres po zwolnieniu i początki pracy zawodowej

Po opuszczeniu więzienia Reuter krótko wznowił studia prawnicze na Uniwersytecie w Heidelbergu, lecz z powodów rodzinnych musiał przerwać naukę i wrócić do Stavenhagen, by pomóc przy gospodarstwie ojca. Po śmierci ojca zrezygnował z prowadzenia majątku i w 1850 roku podjął pracę jako prywatny nauczyciel w małym miasteczku zwanym wówczas Treptow-an-der-Tollense na Pomorzu. W Treptowie poślubił Luise Kunze, córkę miejscowego pastora.

Rozwój kariery literackiej

Reuter zaczął publikować stosunkowo późno. Pierwsze jego dzieło w języku niemieckim ukazało się w 1853 roku. Po pewnym czasie zrezygnował z pracy nauczyciela i w 1856 roku przeniósł się do Neubrandenburga, aby poświęcić się wyłącznie pisaniu. Jego sława zbudowana została przede wszystkim na utworach napisanych w dialekcie dolnoniemieckim — dzięki nim barwnie i z humorem utrwalił życie wiejskich społeczności Meklemburgii, postaci charakteryzujące się silnym poczuciem wspólnoty, prostotą i praktycznym rozsądkiem.

Najważniejsze utwory i tematy

Do najsłynniejszych dzieł Reutera należą Ut de Franzosentid i Ut mine Stromtid. W pierwszym z nich autor umieszcza akcję w okresie walk z Napoleonem, ukazując życie i losy ludzi wiejskich w czasie wojen napoleońskich. Ut mine Stromtid to obszerna panorama wspomnień i obrazów z młodszych lat autora, w której pojawiają się także wątki związane z przemianami społecznymi i politycznymi pierwszej połowy XIX wieku, w tym odniesienia do wydarzeń rewolucyjnych i nastrojów z 1848 roku. Reuter cechuje się humorem, ironią, sympatią wobec postaci oraz realistycznym, drobiazgowym opisem obyczajów i mowy ludowej.

Późniejsze lata i dziedzictwo

W 1863 roku Reuter przeprowadził się z Neubrandenburga do Eisenachu, gdzie spędził ostatnie lata życia. Zmarł tam 12 lipca 1874 roku. Utwory napisane w Eisenach są przez krytyków i czytelników uważane za mniej udane niż jego wcześniejsze prace, jednak wciąż przyczyniają się do pełniejszego obrazu jego twórczości.

Fritz Reuter pozostawił trwały ślad w literaturze niemieckiej jako jeden z najważniejszych prozaików piszących w dialekcie dolnoniemieckim. Jego opisy życia wiejskiego Meklemburgii, barwne postacie i wierność językowi regionalnemu sprawiły, że zyskał szeroką popularność w Niemczech i wpływ na późniejszych autorów zajmujących się kulturą ludową. Do dziś w jego rodzinnym regionie funkcjonują muzea, pomniki i nazwy ulic upamiętniające jego postać.