Japoński Sejm (国会, Kokkai) jest krajowym dwuizbowym organem ustawodawczym Japonii. Budynek Sejmu Narodowego znajduje się w Nagatachō, Chiyoda, Tokio.

Składa się z Izby Reprezentantów (izba niższa) i Izby Radców (izba wyższa). Członkowie obu izb parlamentu są wybierani w wyborach bezpośrednich. Sejm wybiera premiera.



Skład i wybory

Izba Reprezentantów (jap. 衆議院, Shūgiin) liczy obecnie 465 członków. Kadencja wynosi do 4 lat, lecz Izba może być rozwiązana przed upływem kadencji przez premiera, co skutkuje wcześniejszymi wyborami. System wyborczy jest mieszany: część posłów wybierana jest w jednomandatowych okręgach wyborczych, część w systemie proporcjonalnym na listach okręgów blokowych.

Izba Radców (jap. 参議院, Sangiin) składa się z 248 członków, których kadencja trwa 6 lat; co trzy lata wybierana jest połowa składu Izby. Wybory do Izby Radców również opierają się na systemie mieszanym — głosy oddawane są w wielomandatowych okręgach prefekturalnych oraz w ogólnokrajowej puli proporcjonalnej.

Główne kompetencje i funkcje

  • Ustawodawstwo: Sejm uchwala ustawy. Projekty ustaw mogą pochodzić od rządu lub posłów; po przyjęciu przez jedną izbę trafiają do rozpatrzenia przez drugą.
  • Budżet i traktaty: Izba Reprezentantów ma silniejszą pozycję przy uchwalaniu budżetu i ratyfikacji traktatów. Jeśli Izba Radców odrzuci budżet lub zwleka z decyzją, Izba Reprezentantów ma mechanizmy umożliwiające przełamanie tego sprzeciwu.
  • Wybór premiera: Obie izby wybierają osobę na stanowisko premiera; w przypadku rozbieżności decyduje wybór Izby Reprezentantów. Premier i rząd są odpowiedzialni przed Sejmem, szczególnie przed Izbą Reprezentantów.
  • Nadzór nad rządem: Sejm sprawuje kontrolę poprzez interpelacje, pytania poselskie, komisje śledcze i wotum nieufności. Izba Reprezentantów może uchwalić wotum nieufności wobec rządu; jeśli rząd nie uzyska zaufania, premier może rozwiązać Izbę lub podać się do dymisji.
  • Impeachment i kary konstytucyjne: Izba Radców może uchwalić uchwałę w sprawie postawienia urzędników przed Trybunałem Impeachmentowym, a komisje obu izb prowadzą postępowania dyscyplinarne i kontrolne.

Proces legislacyjny i relacje między izbami

Ustawy muszą być przyjęte przez obie izby. W przypadku braku zgody między izbami obowiązują procedury rozwiązywania sporów. Izba Reprezentantów ma w praktyce przewagę w ważnych kwestiach: jeśli Izba Radców odrzuci ustawę lub nie podejmie decyzji w określonym terminie, Izba Reprezentantów może ponownie uchwalić ustawę i — przy spełnieniu wymogów większości konstytucyjnych — ustanowić ją prawem pomimo sprzeciwu Izby Radców. Podobnie przy wyborze premiera decyzja Izby Reprezentantów przeważa, gdy obie izby wskażą różne osoby.

Sessje, komisje i otwartość działań

Sejm obraduje na sesjach: zwyczajnej (corocznej, zwykle rozpoczynającej się w styczniu), nadzwyczajnej (zwoływanej przez premiera) i specjalnej (powoływanej w szczególnych okolicznościach). Prace legislacyjne i kontrolne prowadzone są głównie w stałych i nadzwyczajnych komisjach sejmowych, które wysłuchują ministrów, ekspertów i świadków. Publiczność ma dostęp do galerii i wybranych posiedzeń komisji, co wspiera transparentność działań.

Rola cesarza i konstytucja

W systemie konstytucyjnym Japonii cesarz pełni funkcje symboliczne; akty takich jak promulgacja ustaw czy formalne powołanie premiera następują na podstawie decyzji Kokkai, bez politycznej roli cesarza w procesie decyzyjnym.

Polityczny kontekst

W praktyce politycznej dominującą rolę od lat odgrywają partie polityczne, a struktura izb wpływa na dynamikę rządzenia — Izba Reprezentantów, ze względu na możliwość rozwiązania i silniejsze narzędzia ustawodawcze, zwykle determinuje kierunek polityki, natomiast Izba Radców pełni funkcję hamulca i ciała konsultacyjnego.

Sejm Japonii (Kokkai) łączy więc funkcje ustawodawcze, kontrolne i reprezentacyjne, a jego dwuizbowy charakter ma zapewnić równowagę między szybkością działania rządu a kontrolą i stabilnością procesu demokratycznego.