Civil Works Administration (CWA) była krótkotrwałym programem publicznych robót, mającym na celu szybkie stworzenie miejsc pracy dla milionów bezrobotnych podczas Wielkiego Kryzysu. Została uruchomiona w ramach New Deal w i funkcjonowała przede wszystkim jako zimowe, doraźne rozwiązanie mające złagodzić bezrobocie w sezonie 1933–34. Prezydent Franklin D. Roosevelt ogłosił powstanie CWA 8 listopada 1933 roku i powierzył jego organizację Harry'emu L. Hopkinsowi.

Cel i działalność

CWA miała na celu szybkie zapewnienie wynagrodzonych miejsc pracy przy pracach użyteczności publicznej. Były to głównie prace fizyczne o charakterze tymczasowym — roboty budowlane i modernizacyjne, wykonywane przez osoby, które w przeciwnym razie nie miałyby dochodu. Program działał jako projekt utworzony w strukturach Federalnej Administracji Pomocy w Sytuacjach Kryzysowych (Federal Emergency Relief Administration - FERA) i współpracował z władzami stanowymi oraz lokalnymi przy przygotowywaniu i realizacji zadań.

Przykładowe typy realizowanych robót

  • budowa i remonty szkół, szpitali i ratuszy,
  • wznoszenie mostów i dróg oraz prace przy poprawie infrastruktury komunikacyjnej,
  • prace przy kanalizacji, systemach odwadniających i poprawie sanitariatów,
  • tworzenie parków, placów zabaw, boisk i innych obiektów rekreacyjnych,
  • remonty lotnisk, nabrzeży i innych obiektów użyteczności publicznej.

Skala i finansowanie

CWA działała krótko, ale o dużej skali. Program rozpoczął się zimą 1933–34 i zakończył działalność 31 marca 1934 roku. W wydatkach federalnych przeznaczano około 200 milionów dolarów miesięcznie, a w szczytowym okresie program zatrudnił około czterech milionów ludzi. Prace miały charakter tymczasowy — dawały natychmiastowy dochód i osłonę przed bezrobociem, ale nie były planowane jako długoterminowe miejsca zatrudnienia.

Kierownictwo i organizacja

Administracją programu kierował Harry L. Hopkins, szef FERA, który odpowiadał za szybkie uruchomienie projektów i współpracę z władzami lokalnymi. Organizacja CWA wymagała szybkiego przygotowywania list robót, przydzielania zatrudnionych i wypłacania wynagrodzeń, co stawiało duże wymagania administracyjne zarówno przed rządem federalnym, jak i lokalnymi urzędami.

Krytyka i zakończenie

Mimo że CWA przyniosła natychmiastową ulgę wielu rodzinom, spotkała się też z krytyką. Przeciwnicy wskazywali na wysokie koszty federalne, krótkotrwały charakter zatrudnienia oraz potencjalne nadużycia przy przydzielaniu prac. Z tych względów administracja Donalda Roosevelta zdecydowała, że program powinien mieć charakter przejściowy — zakończył działalność 31 marca 1934 roku, by miejsce interwencji mogły przejąć inne, bardziej trwałe programy i inicjatywy publiczne.

Dziedzictwo

CWA pozostawiła po sobie namacalne efekty w postaci zrealizowanej infrastruktury i doświadczeń administracyjnych w prowadzeniu programów robót publicznych. Była również ważnym etapem w ewolucji polityki New Deal — po niej powstały szersze, długofalowe programy zatrudnienia i inwestycji publicznych w kolejnych latach, które lepiej łączyły natychmiastową pomoc z planowaniem długoterminowym.

Uwagi: CWA była jedną z kilku agend stworzonych w początkowym okresie New Deal; część prac i pomysłów zrealizowanych w ramach CWA została później rozwinięta w kolejnych programach federalnych.