Caradoc (często zwany Breifbras lub Briefbras, co można tłumaczyć jako „krótkie/małe ramię”) jest jedną z postaci legend arturiańskich, występującą w różnych wersjach cyklu o królu Arturze i rycerzach Okrągłego Stołu. W opowieściach francuskich i celtyckich pojawia się jako syn Caradoca Starszego, króla Nates, choć w niektórych wariantach jego rodowód i szczegóły losu różnią się.
Historia i główne motywy
W najbardziej znanej wersji mitu matka Caradoca miała romans z czarodziejem o imieniu Eliavres, który okazał się jego prawdziwym ojcem. W toku jednej z przygód — nawiązującej do motywu „ścinania głów” znanego także z opowieści o Zielonym Rycerzu — podczas zabawy w ścinanie głów Caradoc odciął głowę przeciwnikowi. Zamiast oczekiwanego potwierdzenia zwycięstwa, zwłoki (lub ich głowa) zastąpiły mu głowę i ujawniły, że to Eliavres jest jego biologicznym ojcem. Upokorzony Caradoc Starszy uwięził kochanka swojej żony w wieży.
Podczas jednej z kolejnych prób ucieczki czarodziej użył magii: wąż owinął się wokół ramienia młodego Caradoca. Według przekazu Czarownica namówiła Eliavresa, by wąż przyczepił się do ramienia syna i wysysał z niego krew. Sytuacja była groźna — Caradoc niemal stracił życie, jednak jego przyjaciel Cador dokonał podstępu, by uratować go przed śmiercią: włożył swoją siostrę Guimer do kadzi z mlekiem, a Caradoca do kadzi z kwaśnym winem. Wąż, wybierając zmianę żywiciela, przeszedł do innej kadzi, gdzie Cador zdołał go zabić mieczem. Atak i magiczne ugryzienie spowodowały jednak trwałe uszkodzenie ręki Caradoca — została ona „osuszona” lub uschła, stąd przydomek Breifbras (małe ramię).
Małżeństwo i test czystości
W późniejszym okresie życia Caradoc poślubił Guignier (w niektórych wersjach imię żony i siostry Cadora mogą się różnić). Doznał silnej nieufności wobec małżeństwa głównie z powodu skandalu związanego z niewiernością własnej matki, dlatego zmusił żonę do przejścia próby czystości podczas pobytu w Camelot. Guignier przeszła test pomyślnie, co przywróciło część zaufania; jako nagrodę dla obojga Para miała otrzymać miasto Cirencester.
Znaczenie postaci i motywów
Opowieść o Caradocu łączy w sobie kilka charakterystycznych motywów średniowiecznej literatury rycerskiej: magiczne interwencje i kary, próby honoru i czystości, a także motyw okaleczenia jako znaku losu czy przestrogi. Postać ta bywa interpretowana jako przykład konfliktu między pochodzeniem biologicznym a społecznym uznaniem, a także jako ilustracja idei, że rycerska duma i podejrzenia mogą prowadzić do trudnych testów związanych z zaufaniem.
W zależności od wersji legendy szczegóły mogą się różnić — imiona postaci, przyczyny wydarzeń i ich konsekwencje bywają modyfikowane przez kolejnych autorów. Mimo to opowieść o Caradocu — Breifbrasie — zachowała miejsce w zbiorowym obrazie legend arturiańskich jako barwna i pouczająca historia łącząca elementy magii, intrygi i prób osobistej wartości.