Wojna w Wietnamie (zwana też II wojną indyjską, konfliktem wietnamskim, a w Wietnamie wojną amerykańską) toczyła się w latach 1965-1973. Wojna ta toczyła się między wspieraną przez komunistów Demokratyczną Republiką Wietnamu a wspieraną przez Stany Zjednoczone Republiką Wietnamu. Zakończyła się ona klęską i porażką polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych w Wietnamie.
Medal Honorowy został stworzony podczas amerykańskiej wojny domowej. Jest najwyższym odznaczeniem wojskowym wręczanym przez rząd Stanów Zjednoczonych członkowi jego sił zbrojnych. Odbiorcy musieli wyróżnić się z narażeniem własnego życia ponad wezwanie do działania przeciwko wrogowi Stanów Zjednoczonych. Ze względu na charakter tego odznaczenia jest ono powszechnie wręczane po zabiciu (pośmiertnie) odbiorcy.
W czasie wojny w Wietnamie otrzymano 248 Medali Honorowych, z czego 156 zostało wręczonych pośmiertnie. Żołnierze armii otrzymali najwięcej z 161. Pięćdziesięciu siedmiu poszło do Marines, a szesnastu do Marynarki Wojennej. Pozostałych 14 poszło do Sił Powietrznych. Pierwszy medal wojny został wręczony Rogerowi Donlonowi za uratowanie i udzielenie pierwszej pomocy kilku rannym żołnierzom oraz poprowadzenie grupy przeciwko siłom wroga. Pierwszym afroamerykańskim odbiorcą wojny był Milton L. Olive, III, który poświęcił się, by ratować innych, dusząc granat swoim ciałem. Riley L. Pitts zginął po zaatakowaniu wroga ogniem z karabinu i granatami i był pierwszym afroamerykańskim oficerem dowodzącym, który otrzymał medal. Thomas Bennett być sumienny rzecznik kto otrzymywać the medal dla jego akcja jako medyk; trzy kapelan otrzymywać the medal, wliczając Vincent R. Capodanno, kto słuzyć z the Marynarski Korpus i znać jako the Gruntowy padre.