Cabell "Cab" Calloway III (25 grudnia 1907 – 18 listopada 1994) był amerykańskim muzykiem jazzowym i aktorem. Urodził się 25 grudnia 1907 roku w Rochester (stan Nowy Jork) i młodość spędził częściowo w Baltimore. Zasłynął jako charyzmatyczny wokalista i showman, znany z wykonywania improwizowanego śpiewu w stylu "scat" oraz z charakterystycznego okrzyku i frazy „Hi-de-ho”. Był liderem jednego z najsłynniejszych big bandów w latach 30. i 40. XX wieku; jego orkiestra występowała m.in. jako rezydent prestiżowego Cotton Club w Harlemie. W zespole Calloway'a grało wielu znanych muzyków, w tym Dizzy Gillespie, a także inni przyszli wielcy artyści jazzu.

Kariera muzyczna

Calloway zyskał rozgłos dzięki energicznym, teatralnym występom i umiejętnościom improwizacyjnym. W 1931 roku nagrał swoją najsłynniejszą piosenkę "Minnie the Moocher", która stała się jego wizytówką i do dziś jest kojarzona z jego nazwiskiem. Charakterystyczne slogany i partie scat w tej piosence przeszły do kanonu jazzu i popularyzowały technikę improwizowanego wokalu wśród szerokiej publiczności.

Film, telewizja i występy sceniczne

W swojej późniejszej karierze Calloway stał się również popularnym aktorem, pojawiał się w filmach i przedstawieniach scenicznych, w których często łączył śpiew, taniec i komedię. W 1980 roku zagrał i zaśpiewał w filmie "The Blues Brothers", gdzie wykonał utwór "Minnie the Moocher". Pokazał też swoje umiejętności przed młodszą publicznością — zaśpiewał piosenkę "The Jumpin' Jive" w słynnym programie telewizyjnym dla dzieci Ulica Sezamkowa. W latach międzywojennych i powojennych występował także w licznych krótkich filmach muzycznych i produkcjach kinowych, co przyczyniło się do jego ogólnoamerykańskiej rozpoznawalności.

Styl i wpływ

Calloway był nie tylko znakomitym wokalistą, ale też wyrazistym liderem estrady — jego stroje (m.in. zoot suits), ruch sceniczny i umiejętność prowadzenia publiczności stały się wzorem dla kolejnych pokoleń artystów. Jego orkiestra była ważnym ogniwem rozwoju swingu, a sam Calloway przyczynił się do popularyzacji scatu wśród szerokiej publiczności. Wpływ jego stylu słychać w późniejszych gatunkach muzycznych, a „Minnie the Moocher” pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych nagrań ery jazzu.

Późniejsze lata i śmierć

Calloway występował i nagrywał przez wiele dekad, utrzymując aktywność sceniczną niemal do końca życia. W maju 1994 roku doznał udaru mózgu. Zmarł pół roku później, 18 listopada 1994 roku.

Dziedzictwo

Cab Calloway pozostaje pamiętany jako jedna z najbarwniejszych postaci sceny jazzowej XX wieku — lider big bandu, showman i innowator wokalny. Jego utwory oraz nagrania są ciągle przypominane w antologiach jazzu, używane w filmach i programach telewizyjnych oraz wykonywane przez współczesnych muzyków. Dzięki swojej osobowości i osiągnięciom Calloway przyczynił się do popularyzacji jazzu i ukształtowania estetyki estradowej kolejnych dekad.