Bernard Herrmann (29 czerwca 1911 - 24 grudnia 1975) był amerykańskim kompozytorem, dyrygentem i aranżerem, powszechnie uznawanym za jednego z najważniejszych twórców muzyki filmowej XX wieku. Urodził się w Nowym Jorku i przez całe życie łączył pracę kompozytora z działalnością dyrygencką oraz nagraniową. Jego twórczość wyróżniała się wyrazistą, często eksperymentalną orkiestracją, dbałością o kolor brzmieniowy i umiejętnym podkreślaniem psychologii postaci za pomocą motywów muzycznych.
Zdobył Oscara za film Diabeł i Daniel Webster zrealizowany w 1941 roku. Najbardziej znany jest z wieloletniej współpracy z reżyserem Alfredem Hitchcockiem, przy której powstały niezapomniane ścieżki dźwiękowe do m.in.: Psychoza, Północ po północnym zachodzie, Człowiek, który wiedział za dużo i Vertigo. Jego muzyka do Psychoza – zwłaszcza słynne, przeszywające smyczki z sekwencji w łazience – stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w historii kina.
Herrmann napisał również muzykę do wielu innych ważnych filmów, w tym do Obywatela Kane'a, do psychologicznego thrillera Przylądka strachu oraz do kultowego Taksówkarza, którego partytura powstała pod koniec jego życia i pokazuje fascynację jazzem i mrocznym klimatem miejskiego dramatu. Pisał także muzykę do słuchowisk radiowych, m.in. dla Orsona Wellesa, był aktywny w radiu i telewizji oraz komponował do programów i spektakli radiowych i telewizyjnych.
Poza kinem autorskim pracował przy efektownych produkcjach fantastycznych – napisał muzykę do kilku filmów fantasy współpracując z Rayem Harryhausenem przy efektach stop‑motion – oraz do licznych produkcji telewizyjnych i dokumentalnych. Jego podejście do orkiestracji, odwaga w stosowaniu niekonwencjonalnych zespołów instrumentów (np. partytury oparte w dużej mierze na smyczkach) i umiejętność budowania napięcia miały duży wpływ na późniejszych kompozytorów muzyki filmowej.
Styl i dziedzictwo
Charakterystyczne cechy muzyki Herrmanna to: silne, powtarzalne motywy (ostinato), surowe, często dyssonansowe brzmienia, nacisk na rytm i kolor orkiestrowy oraz umiejętność precyzyjnego ilustrowania akcji filmowej. Jego prace pozostają powszechnie studiowane i nagrywane; Herrmann wpłynął na takich twórców jak John Williams, Bernard Herrmann i wielu współczesnych kompozytorów filmowych. Jego nagrania dyrygenckie i partytury są dziś cenione zarówno przez filmoznawców, jak i muzyków symfonicznych.
Bernard Herrmann zmarł 24 grudnia 1975 roku. Pozostawił bogaty dorobek nagrań i partytur, które nadal inspirują twórców kina i muzyki filmowej oraz są regularnie wykonywane na koncertach i reemitowane w różnych opracowaniach.