Benito Jerónimo Feijoo y Montenegro (8 października 1676 r. - 26 września 1764 r.) był galicyjskim mnichem neoklasycznym i uczonym, który zauważył, że zachęca do myślenia naukowego w Galicji i Hiszpanii.
Urodził się w Casdemiro, a w wieku 12 lat wstąpił do Benedyktynów i pobierał lekcje w Galicji, León i Salamance. Później wykładał teologię i filozofię na uniwersytecie w Oviedo, a zmarł w Oviedo. Ojciec Feijoo studiował w Salamance, w Hiszpanii, na Uniwersytecie w Oviedo, uzyskując tytuł profesora teologii. Feijoo był wybitnym eseistą dla Hiszpanów, a jego krytyka, listy i sztuki teatralne pomogły zmienić niezłomne przekonania wielu w XVIII wieku.
Jego dwa słynne wielotomowe zbiory esejów: Teatro critico universal (1726-1739) i Cartas eruditas y curiosas obejmują szeroki zakres tematów, od edukacji, prawa i medycyny, po przesądy i popularne przekonania.
Ojciec Feijoo był obalaczem mitów. Bardzo interesował się naukami przyrodniczymi, a wiele jego esejów dotykało tematów związanych z tym tematem i z wieloma mitami o stworzeniach i ziemiach, które wówczas obfitowały. Przykładem tego, jak daleko posunął się w swoim przyrodniczym zgięciu jest historia opowiedziana przez Julio A. Feijoo, jednego z jego potomków, urodzonego na Kubie w 1910 roku. Ojciec Feijoo uważał, że opętanie demoniczne jest zjawiskiem psychologicznym. Kiedyś wezwano go do przeprowadzenia egzorcyzmów i aby pokazać, że zjawisko to wynika bardziej z sugestii niż z czegokolwiek innego, wykonując fałszywy egzorcyzm na temat "opętanych", przeczytał z słynnego sprośnego dzieła Bocaccio Dekameron. Usłyszawszy łacińskie wiersze, "opętany" osiadł i oświadczył się, że jest wolny od demonicznych wpływów.