624 Hektor jest największą znaną asteroidą trojańską związana z Jowiszem. Została odkryta 10 października 1907 roku przez astronoma Augusta Kopffa i należy do grupy jowiszowych trojanów.

Hektor jest planetoidą typu D — bardzo ciemną i o czerwonawym zabarwieniu powierzchni (niskie albedo, rzędu kilku procent). Leży w wiodącym punkcie Lagrangianu Jowisza, L4, często nazywanym „greckim” węzłem (grupa po wiodącej stronie planety). Ironią losu jest, że nazwa „Hektor” pochodzi od trojańskiego bohatera Hektora, więc obiekt ten znajduje się w „obozie greckim” — jest jedną z nielicznych nazwanych trojańskich asteroid, które „leżą w złym obozie” (drugim przykładem jest 617 Patroclus, znajdujący się w węźle trojańskim L5).

Właściwości fizyczne

Hektor ma bardzo wydłużony kształt; obserwacje wskazują wymiary rzędu ~370 × 200 km. Ze względu na tak silne wydłużenie rozważana jest hipoteza, że Hektor jest ciałem kontaktowym — dwiema sklejonymi ze sobą częściami, podobnie jak 216 Kleopatra. Okres rotacji Hektora wynosi około 6,9 godziny. Szacunki gęstości są stosunkowo niskie (rzędu ~1 g/cm³ lub mniejsze), co sugeruje porowatą, luźno związana (rubble-pile) strukturę i obecność materiału o niskiej gęstości.

Odkrycie kształtu i księżyc

Ze względu na małe rozmiary i odległość od Ziemi, pierwsze obrazy nie ujawniły wyraźnego kształtu. Obserwacje przeprowadzone przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a w 1993 roku nie pozwoliły jednoznacznie rozpoznać wydłużonego kształtu Hektora z powodu ograniczeń rozdzielczości. Przełom nastąpił 17 lipca 2006 r., kiedy teleskop Keck II (10 m) z wykorzystaniem laserowego systemu optyki adaptacyjnej (AO) uzyskał obrazy o wysokiej jakości — przy rozdzielczości kątowej ok. 0,060 arcsec w paśmie K wykazano, że Hektor ma wydłużony kształt. Jednocześnie odkryto mały towarzysz o średnicy szacowanej na ~15 km, krążący w odległości około 1000 km od Hektora. Tymczasowe oznaczenie księżyca to S/2006 (624) 1.

Hektor jest, jak dotąd, jedyną znaną binarną planetoidą trojańską w punkcie L4 i pierwszym trojanem, u którego wykryto naturalnego satelitę. Dla porównania, 617 Patroclus (w punkcie L5) składa się z dwóch składników o porównywalnych rozmiarach — jest to przykład układu podwójnego o innej konfiguracji.

Znaczenie naukowe i pochodzenie

Jako największy trojan w grupie wiodącej, Hektor jest kluczowym obiektem do badań pochodzenia i ewolucji trojanów. Typ widmowy D i ciemna powierzchnia sugerują pokrewieństwo z obiektami pochodzącymi z zewnętrznych obszarów Układu Słonecznego (np. kometami i niektórymi TNO), co ma znaczenie dla modeli migracji planet i wczesnej historii Układu Słonecznego (np. modeli typu Nice). Badania kształtu, rotacji, masy i orbity księżyca pozwalają oszacować gęstość Hektora i lepiej zrozumieć jego strukturę wewnętrzną oraz historię kolizji.

Metody dalszych badań

Dalsze obserwacje adaptive optics z największych teleskopów, monitorowanie orbity satelity, pomiary fotometryczne (krzywe blasku) oraz obserwacje podczas occultacji gwiazd przez Hektora pomagają doprecyzować kształt, rozmiary i orbitę towarzysza. Takie dane pozwalają na dokładniejsze wyznaczenie masy i gęstości systemu, a także weryfikację hipotezy o strukturze kontaktowej.

Hektor pozostaje jednym z najciekawszych trojanów Jowisza — jego rozmiar, nieregularny kształt i posiadanie księżyca czynią go naturalnym laboratorium do badań dynamiki i historii małych ciał w zewnętrznej części wewnętrznego Układu Słonecznego.