Liga Mistrzów UEFA 2011-12 była 57. edycją najbardziej prestiżowych rozgrywek klubowych w Europie. W turnieju wzięły udział najlepsze zespoły z poszczególnych krajów, które przeszły przez rundy eliminacyjne i fazę grupową (32 drużyny w fazie grupowej), a następnie rywalizowały w fazie pucharowej. Mistrzem została Chelsea — to pierwszy w historii klubu triumf w tych rozgrywkach. Tytułu broniła FC Barcelona, ale została wyeliminowana w półfinale.

Droga do półfinałów i rozstrzygnięcia

W fazie pucharowej doszło do kilku emocjonujących konfrontacji. W półfinałach spotkały się cztery silne drużyny: Bayern Monachium, Real Madryt, FC Barcelona i Chelsea.

  • FC Bayern Monachium rywalizował z Realem Madryt — dwumecz zakończył się remisem 3-3 w łącznym rozrachunku, a do dalszej fazy przeszli gospodarze dzięki regulaminowym tiebreakerom (awans Bayern).
  • FC Barcelona, broniąca tytułu, przegrała w półfinale z Chelsea; dwumecz zakończył się zwycięstwem Chelsea 3-2 po dogrywce, co zapewniło londyńczykom awans do finału.

Finał — Allianz Arena, 19 maja 2012

Finał rozegrano 19 maja 2012 na Allianz Arena w Monachium — stadionie gospodarzy, Bayernu. Mecz zakończył się remisem 1-1 po 120 minutach. Gospodarze objęli prowadzenie, a wyrównał Didier Drogba (Chelsea) — jego bramka w końcówce regulaminowego czasu gry doprowadziła do dogrywki. Po dogrywce o tytule zadecydowały rzuty karne: Chelsea wygrała 4-3 i sięgnęła po trofeum Ligi Mistrzów.

Znaczenie i reperkusje

Triumf Chelsea miał duże znaczenie — klub zdobył swój pierwszy medal mistrza Europy w historii rozgrywek Ligi Mistrzów, a sukces został osiągnięty pod wodzą Roberta Di Matteo, który pełnił funkcję trenera tymczasowego po zwolnieniu André Villas-Boasa. Zwycięstwo w sezonie 2011/12 uznawane jest za jedno z najbardziej dramatycznych i pamiętnych w historii klubu, szczególnie ze względu na fakt, że finał odbył się na stadionie rywala.

Półfinaliści turnieju to Real Madryt i FC Barcelona — obie ekipy odpadły po zaciętych dwumeczach. W całych rozgrywkach wyróżniały się zarówno indywidualności (m.in. gracze ofensywni czołowych klubów), jak i taktyczne starcia między najbardziej utytułowanymi treneraami Europy.

Sezon 2011/12 pozostawił po sobie wiele pamiętnych obrazów: dramatyczny finał na stadionie gospodarzy, decydujące serie rzutów karnych oraz historyczny awans i triumf Chelsea na szczycie europejskiego futbolu.