Przegląd i definicja

Film 135 to powszechnie stosowany format błony fotograficznej zapakowanej w małą, światłoszczelną kasetę. Często bywa określany jako 35 mm ze względu na szerokość samej taśmy. Standard ten został opisany w normie ISO 1007, a jego komercyjne wprowadzenie przypisuje się firmie Kodak w 1934 roku. Format powstał pierwotnie dla aparatów fotograficznych, a nie kinowych taśm filmowych.

Budowa i wymiary

Taśma ma 35 mm szerokości, a typowy obraz zapisywany jest na klatce o wymiarach 24×36 mm, co daje proporcję zbliżoną do 3:2. Film 135 występuje w kasetach, które pozwalają na bezpieczne ładowanie rolki w warunkach oświetlenia dziennego — mechanizm kasety chroni światłoczułą warstwę błony przed przypadkowym naświetleniem. Końcówka taśmy jest wycięta jako przypon (leader), umożliwiający włożenie jej na szpulę w aparacie.

  • Typowe liczby klatek: 12, 24, 36 (spotyka się też inne długości).
  • Rodzaje światłoczułości: negatywy kolorowe, pozytywne (slajdy) i czarno-białe o różnych czułościach ISO.
  • Perforacja: odpowiada standardowi używanemu w taśmie kinowej 35 mm pod względem podziałki, choć zastosowanie i sposób mocowania są inne — zob. taśma kinowa 35 mm.

Krótka historia i rozwój

Format 135 został rozpowszechniony po wprowadzeniu przez Kodak kaset umożliwiających łatwe użytkowanie. W drugiej połowie XX wieku film ten stał się dominującym formatem w fotografii amatorskiej i profesjonalnej. Do końca lat 60. prześcignął popularnością format 120 — patrz film 120. Później pojawiły się inne konkurencyjne rozwiązania, takie jak 828, 126, 110 i system APS, o których więcej informacji można znaleźć przez wzmianki o konkurencyjnych formatach, jednak 135 zachował pozycję najczęściej używanej błony aż do rozpowszechnienia fotografii cyfrowej.

Zastosowania i znaczenie

Film 135 był i nadal bywa wykorzystywany w wielu dziedzinach: fotografii reporterskiej, portretowej, krajobrazowej, studyjnej oraz do celów artystycznych. Jego uniwersalność wynikała z dostępności różnych emulsji (kolor, czarno-biała, slajd), łatwości obsługi oraz szerokiej oferty aparatów i obiektywów zaprojektowanych pod klatkę 24×36 mm. Nawet po erze cyfrowej film 135 pozostaje ceniony przez entuzjastów i profesjonalistów za charakter obrazu i specyfikę ziarna.

Rozróżnienia i praktyczne uwagi

Warto odróżnić film 135 od taśmy kinowej 35 mm: chociaż szerokość i niektóre parametry mechaniczne są podobne, formaty te mają inne standardy klatek, perforacji i zastosowań. Film 135 w kasetach umożliwia szybkie wymiany i stosowanie w aparatach jednookularowych oraz rangefinderach. Przy zakupie warto sprawdzać liczbę klatek na rolce oraz rodzaj emulsji, a także zgodność aparatu z formatem — większość aparatów klasycznych i współczesnych dalekich od średniego formatu jest do niego przystosowana.

Definicję i normy dotyczące formatu można prześledzić w dokumentach technicznych, a także w literaturze fotograficznej i w źródłach opisujących historię firmy Kodak i rozwój formatu. Więcej technicznych porównań dostępne jest w materiałach porównawczych dotyczących formatów filmowych — zob. film 120 oraz inne formaty konkurencyjne.