Film 135 to oficjalna nazwa najczęściej używanej obecnie błony fotograficznej. Jest ona określona przez normę ISO 1007. Został wprowadzony przez firmę Kodak w 1934 r. Został stworzony do robienia zdjęć, a nie filmów. Ma szerokość 35 mm, dlatego często nazywany jest również filmem 35 mm.
Szybko zyskał na popularności. Pod koniec lat 60. stał się bardziej popularny niż film 120. Od tego czasu jest to najpopularniejszy format filmu fotograficznego. Pomimo konkurencji ze strony formatów takich jak 828, 126, 110 i APS, pozostaje nim do dziś.
Pojedyncze rolki filmu 135 są zamknięte w pojedynczych, światłoszczelnych, metalowych kasetach. Pozwala to na ładowanie aparatów w świetle dziennym. Film jest przypinany lub naklejany na szpulę i wychodzi przez szczelinę pokrytą aksamitem. Końcówka filmu jest z jednej strony obcięta w celu utworzenia przyponu, który należy włożyć w odpowiednią szczelinę w szpuli odbiorczej aparatu. Ma on takie same wymiary i podziałkę perforacji jak film 35 mm do odbitek filmowych.
