Walter Johnson — 'The Big Train': kariera i rekordy legendarnego miotacza
Walter Johnson "The Big Train" — kariera i rekordy legendarnego miotacza: 21 lat w Washington Senators, imponujące zwycięstwa i trwały wpływ na historię baseballu.
Walter Perry Johnson (6 listopada 1887 – 10 grudnia 1946) był amerykańskim miotaczem Major League Baseball. W Major League grał 21 sezonów (1907–1927), wszystkie dla Washington Senators. Następnie był menedżerem Senatorów w latach 1929–1932, a w latach 1933–1935 zarządzał Cleveland Indians. Znany był z potężnego rzutu, który dał mu przydomek "The Big Train". Ustanowił wiele rekordów baseballu i zgromadził drugą największą liczbę zwycięstw w historii ligi, przez co wielu ekspertów i fanów uważa go za jednego z najlepszych — jeśli nie najlepszego — miotaczy wszech czasów.
Wczesna kariera i osiągnięcia
Johnson zadebiutował w Major League w 1907 roku i od razu stał się filarem rotacji Senators. W ciągu 21 sezonów wyróżniał się nie tylko szybkością rzutu, ale także niezwykłą wytrzymałością i regularnością występów — w erze, w której miotacze często rozgrywali bardzo wiele pełnych meczów, Johnson był symbolem niezawodności. Był kluczową postacią drużyny, która sięgnęła po tytuł World Series w 1924 roku, a jego styl gry i osiągnięcia szybko przyniosły mu miejsce w panteonie legend baseballu.
Statystyki i rekordy
- Zwycięstwa: 417 (druga najdłuższa kariera zwycięstw w historii MLB, za Cy Youngiem).
- ERA: 2,17 w karierze — jeden z najniższych wskaźników wśród miotaczy o długich karierach.
- Strikeouty: ponad 3 500 (w czasie swojej kariery należał do czołówki wszystkich miotaczy pod tym względem).
- Shutouty: rekordowa liczba shutoutów w karierze (jedno z najważniejszych osiągnięć w historii MLB).
- Wytrzymałość: dziesiątki sezonów z dużą liczbą rozegranych inningów i kompletnych meczów, co podkreślało jego rolę jako workhorse rotacji.
W swojej erze Johnson wielokrotnie prowadził ligę w kluczowych statystykach, takich jak strikeouty czy shutouty, i przez długi czas utrzymywał rekordy, które rzadko były pobijane przez późniejsze pokolenia miotaczy.
Styl gry
Johnson słynął przede wszystkim z błyskawicznej, prawie bezwysiłkowej techniki rzutu, która dawała mu niezwykłą prędkość piłki. Miał świetną kontrolę i umiejętność zmiany tempa, co razem z siłą rzutu czyniło go bardzo trudnym przeciwnikiem. Był też znany ze spokojnego usposobienia na górce miotacza — rzadko tracił panowanie nad emocjami, co pomagało mu zachowywać efektywność w trudnych sytuacjach.
Rola trenera i późniejsze lata
Po zakończeniu kariery zawodniczej Johnson spróbował sił jako menedżer — najpierw w Waszyngtonie (1929–1932), a potem w Cleveland (1933–1935). Choć nie odniósł wielkich sukcesów jako szkoleniowiec, pozostawał ważną postacią klubu i środowiska baseballowego. W 1936 roku został uhonorowany jednym z najwyższych wyróżnień sportowych — znalazł się w inauguracyjnej klasie Baseball Hall of Fame.
Dziedzictwo
Walter Johnson pozostaje symbolem złotej ery miotaczy — zawodnikiem, który łączył siłę z precyzją i stałością. Jego osiągnięcia statystyczne, rekordy oraz sposób gry miały duży wpływ na rozwój pozycji miotacza w baseballu. Do dziś jest wymieniany wśród najlepszych pitcherów w historii, a jego przydomek "The Big Train" stał się synonimem potęgi i niezawodności na wzgórzu miotacza.
Wczesne życie
Walter Johnson urodził się 6 listopada 1887 r. na farmie w pobliżu Humboldt w stanie Kansas. Jego rodzicami byli Frank i Minnie Johnson, a on sam miał pięcioro rodzeństwa. Kiedy Johnson miał 14 lat, jego rodzina przeniosła się do Orange County w Kalifornii. Później przeniósł się do Idaho, gdzie grał w baseball dla małej drużyny z Idaho i pracował w firmie telefonicznej. Kiedy ktoś z Washington Senators zobaczył go na boisku, podpisał z nim kontrakt w 1907 roku.
Kariera baseballowa
Walter Johnson znany był z tego, że był "power pitcherem", co oznacza, że potrafił rzucać piłkę bardzo mocno i szybko. Jego szybka piłka była głównym powodem, dla którego był w stanie osiągnąć tak wiele, na przykład mieć najwięcej 3,509 strikeoutów w karierze i najwięcej shutoutów wszech czasów. Zdobył również dwukrotnie nagrodę American League Most Valuable Player, w 1913 i 1924 roku.
Po baseballu
Po wycofaniu się z gry w 1927 roku Johnson był jednym z pierwszych pięciu graczy wybranych do Baseball Hall of Fame w 1936 roku. Później ubiegał się o miejsce w Izbie Reprezentantów Stanów Zjednoczonych, ale przegrał wybory. Zmarł na guza mózgu w Waszyngtonie 10 grudnia 1946 roku.
Przeszukaj encyklopedię