Vicente Martín y Soler (2 maja 1754 – 30 stycznia 1806) był kompozytorem pochodzącym z Hiszpanii, który zasłynął przede wszystkim jako twórca oper i baletów. W epoce klasycyzmu należał do najważniejszych hiszpańskich muzyków działających poza ojczyzną, a jego utwory cieszyły się dużą popularnością na europejskich scenach końca XVIII wieku.
Urodził się w Walencji, mieście położonym w Hiszpanii. Studiował muzykę w Bolonii we Włoszech, gdzie jego nauczycielem był Giovanni Battista Martini. To właśnie tam zdobył solidne podstawy kompozytorskie i poznał styl włoskiej opery, który później stał się głównym nurtem jego twórczości. Jego pierwszą operą była Il tutore burlato, wystawiona w Madrycie w 1775 roku. Utwór ten otworzył mu drogę do dalszej kariery i pokazał, że potrafi tworzyć muzykę lekką, melodyjną i dobrze dostosowaną do gustów ówczesnej publiczności.
Następnie udał się do Włoch. W latach 1777-1785 pracował jako kompozytor w Teatro di San Carlo w Neapolu. Był to jeden z najważniejszych teatrów operowych Europy, co pozwoliło mu rozwijać talent w środowisku najwyższej klasy artystycznej. Później przeniósł się do Wiednia w Austrii, gdzie jego opery odniosły duży sukces i zyskały uznanie publiczności dworskiej. Wiedeński okres twórczości przyniósł mu międzynarodową sławę, a jego nazwisko zaczęto wymieniać obok czołowych kompozytorów operowych epoki.
W 1788 r. Katarzyna Wielka, cesarzowa Rosji, zaprosiła go do współpracy. W Rosji pisał kolejne opery i balety, które wystawiano w teatrze cesarzowej w Petersburgu. Jego muzyka odpowiadała upodobaniom dworu i łączyła elegancję, wyrazistą melodykę oraz sceniczne wyczucie. Martín y Soler zmarł w Sankt Petersburgu. Choć dziś jest mniej znany niż niektórzy jego współcześni, pozostaje ważną postacią w historii opery klasycznej, a jego twórczość stanowi istotny element europejskiego dziedzictwa muzycznego.
