Bauhaus to angielski zespół grający rocka gotyckiego, założony w Northampton w 1978 roku. W skład grupy wchodzili: Peter Murphy (wokal), Daniel Ash (gitara), Kevin Haskins (perkusja) i David J (bas). Pierwotnie zespół nosił nazwę Bauhaus 1919, po czym w ciągu roku od powstania zrezygnował z części numerycznej nazwy. Ze swoim mrocznym i ponurym brzmieniem i wizerunkiem, Bauhaus jest powszechnie znany jako pierwsza grupa rocka gotyckiego.
Bauhaus po raz pierwszy rozpadł się w 1983 roku. Peter Murphy rozpoczął karierę solową, podczas gdy pozostali członkowie kontynuowali działalność jako Tones on Tail i, później, Love and Rockets. Oba te zespoły odniosły większy sukces komercyjny w Stanach Zjednoczonych niż Bauhaus, ale zniknęły z list przebojów w swojej ojczyźnie. Zespół powrócił na trasę koncertową w 1998 roku i na stałe w 2005 roku. Grupa ogłosiła plany ponownego rozpadu po wydaniu ostatniego albumu, Go Away White, w 2008 roku.
Powstanie i wczesne lata
Zespół powstał w końcu lat 70. z muzyków o różnych zainteresowaniach — od punk rocka po eksperymenty artystyczne. Nazwa Bauhaus nawiązywała do niemieckiej szkoły artystycznej, co oddawało zamiłowanie grupy do teatralności i awangardy. Ich wczesne nagrania charakteryzowały się surowym brzmieniem, długimi, hipnotycznymi utworami i barokowo-mrocznym klimatem; najbardziej znanym wczesnym nagraniem pozostaje singiel "Bela Lugosi's Dead" (1979), który stał się hymnem wczesnej sceny gotyckiej.
Muzyka i wizerunek
Bauhaus łączył elementy post-punku, art rocka i eksperymentalnego podejścia do dźwięku. Charakterystyczne cechy ich twórczości to:
- barwne, często teatralne partie wokalne Petera Murphy'ego,
- minimalistyczne, lecz sugestywne linie basu Davida J,
- ostre, efektowne partie gitary Daniela Asha,
- dynamiczna, czasem rytmicznie zróżnicowana sekcja perkusyjna Kevina Haskinsa.
Wizerunek sceniczny i estetyka zespołu — czarne stroje, makijaż, silne, dekadenckie motywy — miały duży wpływ na rozwój subkultury gotyckiej. Muzyka Bauhaus balansowała między mrokiem a melodramatem, często korzystając z przestrzeni i ciszy jako elementów dramaturgii.
Rozpad i projekty poboczne
W 1983 roku napięcia wewnątrz zespołu, różnice artystyczne i chęć eksploracji nowych kierunków doprowadziły do pierwszego rozpadu. Po rozstaniu:
- Peter Murphy skupił się na karierze solowej, eksperymentując z popem, elektroniką i world music,
- Daniel Ash, Kevin Haskins i David J tworzyli najpierw Tones on Tail (krótszy, bardziej eksperymentalny projekt Asha i Haskinsa), a następnie utworzyli Love and Rockets, który osiągnął komercyjny sukces w USA.
Reaktywacje i ostatnie lata
Bauhaus kilkukrotnie powracał na scenę: znaczący był powrót w 1998 roku (trasa i wydawnictwa koncertowe), a później wielka światowa trasa w latach 2005–2008. W 2008 r. zespół wydał swój piąty i zarazem ostatni studyjny album, Go Away White, po czym ogłosił zakończenie działalności. Przyczyną ostatecznego rozstania były m.in. zmęczenie trasami i chęć skupienia się na prywatnych oraz solowych projektach.
Skład
- Peter Murphy — wokal
- Daniel Ash — gitara, wokal (w niektórych utworach wspomagający)
- David J — gitara basowa, wokal pomocniczy
- Kevin Haskins — perkusja
Wybrana dyskografia
- In the Flat Field (1980)
- Mask (1981)
- The Sky's Gone Out (1982)
- Burning from the Inside (1983)
- Go Away White (2008)
Wybrane single i utwory
- "Bela Lugosi's Dead" (1979) – kultowy, długi utwór otwierający drogę gatunkowi gotyckiemu,
- "Dark Entries" (1980),
- "Kick in the Eye" (1981),
- "She's in Parties" (1983).
Wpływ i dziedzictwo
Bauhaus uważany jest za jedno z najważniejszych i najbardziej wpływowych zespołów w rozwoju rocka gotyckiego i szerzej — sceny post-punkowej. Ich estetyka, nagrania i spektakularne występy sceniczne stały się punktem odniesienia dla późniejszych pokoleń muzyków oraz sceny alternatywnej. Mimo relatywnie krótkiego okresu aktywności studyjnej, spuścizna Bauhaus pozostaje kluczowa dla historii muzyki alternatywnej XX wieku.