Rikidōzan (Mitsuhiro Momota) — japoński zapaśnik, ojciec puroresu

Pochodzenie i tożsamość

Pochodzenie Rikidōzana było przez długi czas przedmiotem ukrywania ze względu na powszechną dyskryminację Koreańczyków w Japonii powojennej. Oficjalnie przez wiele lat podawano, że urodził się jako Mitsuhiro Momota w Ohmura (prefektura Nagasaki) — nazwisko Momota pochodziło od rodziny adopcyjnej, która go wychowała. Dopiero później szerzej ujawniono, że miał koreańskie korzenie; ta złożona i trudna tożsamość miała istotny wpływ na jego życie i karierę, zwłaszcza w kontekście nastrojów społecznych tamtego okresu.

Kariera i wpływ na puroresu

Rikidōzan rozpoczął karierę w zapasach, łącząc elementy judo, zapasów i pokazowego formatu walk, który szybko zdobył publiczność telewizyjną. Był jednym z pierwszych zawodników, którzy skutecznie wykorzystali medium telewizji do budowania popularności sportu – jego walki przyciągały gigantyczne audytoria i przyczyniły się do rozwoju przemysłu telewizyjnego w Japonii.

Jako promotor i mentor założył organizację, która stała się centralnym punktem środowiska zawodowego zapasów w Japonii w tamtym okresie. W jego szkółce szkolili się i rozwijali zawodnicy, którzy po jego śmierci kontynuowali rozwój puroresu, zakładając własne federacje i dalej popularyzując dyscyplinę.

Słynne walki i oglądalność

Rikidōzan stoczył wiele pamiętnych pojedynków z zagranicznymi gwiazdami. Do szczególnie znanych należą jego remisy z Lou Theszem i The Destroyerem:

• 60‑minutowy remis z Lou Theszem 6 października 1957 — oglądalność 87.0 (wynik będący jednym z najwyższych w historii japońskiej telewizji w tamtym okresie),
• 60‑minutowy remis z The Destroyerem 24 maja 1963 — oglądalność 67.0 (czwarta największa w historii Japonii, częściowo dzięki masowemu rozpowszechnieniu telewizorów i popularności Rikidōzana).

Te pojedynki miały ogromne znaczenie kulturowe — nie były jedynie wydarzeniami sportowymi, lecz spektaklami, które scalały narodowe emocje i dawały widzom poczucie zwycięstwa nad dawnymi przeciwnikami.

Styl i przesłanie

W ringu Rikidōzan łączył elementy realistycznych technik walki z teatralnością typową dla zapasów zawodowych. Jego „karate chop” stał się symbolem — prostym, rozpoznawalnym ruchem, który widzowie utożsamiali z siłą i determinacją. Często budował swoje występy wokół konfliktu „Japonia vs. obcy”, co trafiało w powojenną wrażliwość społeczeństwa i przyciągało rzesze fanów.

Śmierć i spuścizna

Śmierć Rikidōzana w 1963 roku wstrząsnęła krajem i środowiskiem zapasów. Został śmiertelnie ranny w wyniku ataku nożownika w klubie nocnym; jego przedwczesne odejście przerwało karierę jednej z najważniejszych postaci japońskiego sportu rozrywkowego. Po jego śmierci wielu wychowanków kontynuowało jego dzieło, zakładając nowe federacje i rozwijając różne style puroresu, co pozwoliło temu zjawisku ewoluować i dotrzeć do kolejnych pokoleń widzów.

Dziedzictwo

• Uważany za twórcę współczesnego japońskiego show‑zapasu — dzięki niemu puroresu stało się masową rozrywką.
• Wychował i zainspirował kilka legend, które potem na stałe wpisały się w historię tego sportu (m.in. Shohei „Giant” Baba i Antonio Inoki).
• Jego walki, szczególnie te transmitowane w telewizji, pozostają symbolem powojennej odbudowy dumy narodowej i przemian społeczno‑kulturowych w Japonii.

Rikidōzan pozostaje postacią złożoną — zarówno ikoną sportu, jak i symbolem skomplikowanej historii relacji japońsko‑koreańskich w połowie XX wieku. Jego wpływ na puroresu jest trwały i widoczny w strukturze, stylistyce i kulturze współczesnych japońskich zawodowych zapasów.