Remus Lupin to postać z serii książek o HarrymPotterze napisanych przez J. K. Rowling. W filmach o Harrym Potterze postać tę zagrał aktor David Thewlis.
Wczesne życie i wilkołactwo
Remus John Lupin urodził się jako syn Lyalla Lupina i Hope (z domu Howell). W wieku czterech lat został ugryziony przez Fenrira Greybacka podczas ataku na jego rodzinę — w rezultacie stał się wilkołakiem. Jego rodzice byli przerażeni i zrozpaczeni; w tamtych czasach osoby zmagające się z lykantropią spotykały się z ostracyzmem i trudnościami w życiu zawodowym i towarzyskim.
Po ugryzieniu młody Remus nie mógł normalnie uczęszczać do szkoły, jednak gdy Albus Dumbledore został dyrektorem Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, znalazł rozwiązanie. Zorganizowano bezpieczne wyjście z zamku — przez tunel ukryty pod Wierzbą bijącą (ang. Whomping Willow), który prowadził do Wrzeszczącej Chaty (ang. Shrieking Shack) w Hogsmeade. Dzięki temu, podczas przemiany, Remus mógł przebywać w odosobnieniu i minimalizować niebezpieczeństwo dla innych.
Hogwart, Huncwoci i animagia
W Hogwarcie Lupin zaprzyjaźnił się z Jamesem Potterem, Syriuszem Blackiem i Peterem Pettigrew — grupą, która przeszła do historii jako Maruderzy (Huncwoci). Wspólnie stworzyli Mapę Huncwotów, magiczny dokument ujawniający położenie wszystkich osób na terenie szkoły, oraz odkryli liczne tajne przejścia. Przyjaciele nadali Remusowi przydomek „Moony” i oficjalnie przyjęli go w kręgu zaufania, akceptując jego wilkołactwo.
Aby towarzyszyć mu podczas pełni i zapewnić bezpieczeństwo, James, Syriusz i Peter zostali Animagami — potrafili przemieniać się w zwierzęta (Prongs — jeleń, Padfoot — pies, Wormtail — szczur). Dzięki temu mogli asystować Remusowi podczas przemiany, unieruchamiać go i zapobiegać temu, by ranił niewinnych. Gdy Remus jako wilkołak nie miał dostępu do ludzi, często ranił samego siebie; odgłosy jego bólu przyczyniły się do legendy o nawiedzonej Wrzeszczącej Chacie.
Dorosłość, kariera i walka z uprzedzeniami
Remus brał udział w pierwszej i drugiej wojnie czarodziejów jako członek Pierwszego i Drugiego Zakonu Feniksa. Po ukończeniu szkoły miał problemy ze znalezieniem stałej pracy z powodu społecznych uprzedzeń wobec wilkołaków. Nie było go stać na regularne zaopatrywanie się w eliksir wilczomlecz (eliksir opracowany przez Damoklesa Belby'ego), który mógłby złagodzić objawy przemiany, więc podczas pełni często zamykał się w bezpiecznych pomieszczeniach, aby nikogo nie skrzywdzić.
Dumbledore, znając jego sytuację i umiejętności, znalazł Remusa mieszkającego w częściowo opuszczonym domku w Yorkshire i zaoferował mu posadę nauczyciela Obrony przed Czarną Magią w Hogwarcie. Lupin przyjął to stanowisko i zyskał uznanie jako wrażliwy, kompetentny wykładowca, potrafiący przekazać uczniom wiedzę praktyczną i zaszczepić odwagę. Pod koniec roku szkolnego Lupin złożył rezygnację — stało się tak po tym, jak wieść o jego wilkołactwie dotarła do rodziców uczniów, a cała sprawa stała się publiczna; w tym procesie rolę odegrał m.in. Severus Snape, który znał tę tajemnicę.
Życie prywatne, miłość i śmierć
Podczas drugiej wojny Remus związał się z Nymphadorą Tonks, młodą aurorką i członkinią Zakonu Feniksa. Po wojnie para wzięła ślub i miała syna, Edwarda „Teddy’ego” Lupina, który przeżył śmierć rodziców. Remus i Tonks zginęli w trakcie finałowej bitwy o Hogwart; po ich śmierci opiekę nad synem przejęła matka Tonks, Andromeda Tonks, a chrzestnym Teddy’ego został Harry Potter.
Znaczenie postaci i spuścizna
Remus Lupin jest postacią silnie nacechowaną tematami empatii, stygmatyzacji i walki z uprzedzeniami. Jego historia ukazuje, jak społeczny ostracyzm i lęk przed odmiennością wpływają na życie człowieka, ale także jak ważne są przyjaźń, lojalność i wsparcie. Jako nauczyciel i członek Zakonu Feniksa pozostaje jednym z bardziej lubianych i tragicznych bohaterów serii, symbolizującym trudną, ale odważną postawę wobec własnych ograniczeń.
W kulturze popularnej Remus Lupin zdobył sympatię czytelników i widzów, a jego postać była przedmiotem licznych analiz dotyczących reprezentacji choroby, wykluczenia społecznego oraz więzi przyjaźni i rodziny.