Drukarka optyczna jest urządzeniem. Można jej używać do kopiowania rolek filmów. Wykonana jest z jednego lub kilku projektorów filmowych, które są połączone z kamerą filmową. Pozwala ona filmowcom na ponowne nakręcenie jednego lub kilku pasków filmu. Drukarka optyczna służy do wykonywania efektów specjalnych do filmów lub do kopiowania i odtwarzania starych materiałów filmowych.
Typowe efekty optyczne to blaknięcie i blaknięcie ins, rozpuszczanie, powolny ruch, szybki ruch i praca matowa. Bardziej skomplikowana praca wymaga kilkudziesięciu elementów, z których wszystkie połączone są w jedną scenę. W idealnej sytuacji widzowie w teatrze nie powinni być w stanie zauważyć pracy drukarek optycznych, ale nie zawsze tak jest. Ze względów ekonomicznych, zwłaszcza w latach 50., a później w serialach telewizyjnych produkowanych na taśmie filmowej, praca drukarki ograniczała się tylko do rzeczywistych fragmentów sceny, które wymagały efektu, więc w momencie przejścia następuje wyraźna zmiana jakości obrazu.
Pierwsze, proste drukarki optyczne powstały na początku lat dwudziestych XX wieku. Linwood G. Dunn rozwinął tę koncepcję w latach 30-tych XX wieku. Rozwój ten trwał również w latach 80., kiedy to drukarki były sterowane za pomocą minikomputerów.
Pod koniec lat 80-tych XX wieku, cyfrowe kompozycje zaczęły zastępować efekty optyczne. Od połowy lat dziewięćdziesiątych konwersja na efekty cyfrowe była prawie całkowita. Druk optyczny jest dziś najczęściej stosowany przez artystów pracujących wyłącznie z filmem. Jako technika okazuje się szczególnie przydatny do wykonywania kopii ręcznie malowanych lub fizycznie manipulowanych filmów.
