Gibraltar Firewall był dystrybucją Linuksa opartą na Debianie. Gibraltar był używany do zabezpieczania sieci lokalnych jako oprogramowanie typu firewall oraz urządzenie brzegowe. Ostatnia wersja to 3.0, opublikowana w dniu 2010-04-14.

Historia

Projekt został zapoczątkowany przez Dr. Rene Mayrhofera w 1999 roku. W styczniu 2003 roku rozwój projektu przejęła firma eSYS Information Systems. Gibraltar powstał jako połączenie wolnego oprogramowania systemowego i sieciowego z wygodnym, przeglądarkowym narzędziem administracyjnym, co umożliwiało konfigurację zabezpieczeń bez konieczności pracy w konsoli.

Cechy i składowe

Gibraltar był dystrybucją ukierunkowaną na funkcje zapory i bramy sieciowej. Typowe elementy i funkcje, jakie oferowały dystrybucje tego typu (i które występowały w Gibraltarze lub mogły być do niego dołączone), to:

  • Jądro z obsługą netfilter/iptables — podstawowy mechanizm filtrowania i translacji adresów (NAT).
  • Routing i NAT — obsługa przekazywania pakietów między interfejsami, reguły NAT, przekierowania portów.
  • Usługi sieciowe — serwer DHCP, podstawowa obsługa DNS (cache/forward), możliwość konfiguracji sieci lokalnej.
  • Wsparcie dla VPN — możliwość użycia rozwiązań VPN (w zależności od zainstalowanych pakietów i konfiguracji) do tworzenia tuneli szyfrowanych między lokalizacjami.
  • Proxy i cache — opcjonalne komponenty do buforowania ruchu HTTP i filtrowania treści (przy pomocy dodatkowych pakietów).
  • Monitorowanie i logowanie — zapisy zdarzeń, statystyki ruchu oraz integracja z narzędziami do analizy logów.
  • Interfejs webowy — graficzny panel administracyjny dostępny przez przeglądarkę, pozwalający na konfigurację polityk bezpieczeństwa i usług.
  • Tryby uruchamiania — możliwość pracy jako live-CD (bez potrzeby instalacji na twardym dysku) oraz tryby instalacji na pamięci flash lub dysku w urządzeniach embedded.

Instalacja i administracja

Gibraltar mógł być uruchamiany bez instalacji na dysku twardym — z płyty CD-ROM lub (w wersjach sprzętowych) z pamięci kompaktowej/flash. Dane konfiguracyjne można było przechowywać na zewnętrznych nośnikach, takich jak dyskietki lub pamięci USB, co ułatwiało przenoszenie ustawień oraz przywracanie konfiguracji.

Typowy przebieg uruchomienia i konfiguracji obejmował rozruch systemu (live), po czym administrator łączył się z panelem webowym, by ustawić interfejsy sieciowe, reguły firewalla, usługi DHCP/DNS oraz ewentualne tunele VPN. Dzięki interfejsowi webowemu podstawowa administracja była możliwa bez dogłębnej znajomości linii poleceń.

Zastosowania

Ze względu na niskie wymagania sprzętowe i możliwość pracy z nośników wymiennych, Gibraltar był wykorzystywany jako:

  • brama/firewall dla małych i średnich sieci biurowych,
  • router brzegowy w lokalizacjach z ograniczonym budżetem,
  • urządzenie zabezpieczające w środowiskach testowych i edukacyjnych,
  • podstawa dla gotowych rozwiązań sprzętowych (appliance) uruchamianych z pamięci kompaktowej.

Stan projektu i alternatywy

Ostatnia wydana wersja Gibraltar Firewall to 3.0 z kwietnia 2010 r. Od tego czasu projekt nie był aktywnie rozwijany, co oznacza potencjalne ryzyko braku aktualizacji bezpieczeństwa. Z tego powodu warto rozważyć nowocześniejsze i nadal utrzymywane alternatywy, jeśli planujesz używać wrażliwych środowisk produkcyjnych. Przykłady utrzymywanych dystrybucji/appliance firewall to m.in. pfSense, OPNsense, IPFire czy Smoothwall.

Jeśli zamierzasz nadal korzystać z Gibraltara w środowisku testowym lub archiwalnym, zachowaj ostrożność: ogranicz dostęp z Internetu, stosuj dodatkowe warstwy zabezpieczeń i rozważ odseparowanie tej maszyny od krytycznych zasobów sieciowych.

Gdzie szukać dodatkowych informacji

Informacje historyczne i archiwalne można znaleźć w dokumentacji projektu, na forach społeczności oraz w zasobach archiwizujących obrazy ISO i dokumentację starych dystrybucji. Ze względu na brak aktywnego rozwoju warto korzystać z archiwów i materiałów pochodzących od społeczności użytkowników.