Ataki typu wybrany-szyfrogram, podobnie jak inne ataki, mogą być adaptacyjne lub nieadaptacyjne. W ataku nieadaptacyjnym, atakujący wybiera szyfrogram lub szyfrogramy do odszyfrowania z wyprzedzeniem i nie używa otrzymanych w ten sposób tekstów jawnych do informowania o swoim wyborze kolejnych szyfrogramów. W adaptacyjnym ataku z wybranym szyfrogramem, atakujący dokonuje wyboru szyfrogramu adaptacyjnie, to znaczy w zależności od wyniku wcześniejszych deszyfracji.
Ataki w porze lunchu
Szczególną odmianą ataku typu "chosen-ciphertext" jest atak typu "lunchtime" lub "midnight", w którym atakujący może wykonywać adaptacyjne zapytania typu "chosen-ciphertext", ale tylko do pewnego momentu, po którym musi wykazać się zwiększoną zdolnością do zaatakowania systemu. Termin "atak w porze lunchu" odnosi się do idei, że komputer użytkownika, z możliwością odszyfrowania, jest dostępny dla atakującego, podczas gdy użytkownik jest na lunchu. Ta forma ataku była pierwszą powszechnie omawianą: oczywiście, jeśli atakujący ma możliwość wykonywania adaptacyjnie wybranych zapytań do szyfrogramu, żadna zaszyfrowana wiadomość nie będzie bezpieczna, przynajmniej dopóki ta możliwość nie zostanie odebrana. Atak ten jest czasami nazywany "nieadaptacyjnym atakiem na wybrane szyfrogramy"; tutaj, "nieadaptacyjny" odnosi się do faktu, że atakujący nie może dostosować swoich zapytań w odpowiedzi na wyzwanie, które jest podawane po wygaśnięciu zdolności do wykonywania wybranych zapytań szyfrogramowych.
Wiele ataków typu "chosen-ciphertext" o praktycznym znaczeniu to ataki typu "lunchtime", w tym na przykład taki, w którym Daniel Bleichenbacher z Bell Laboratories zademonstrował praktyczny atak na systemy wykorzystujące PKCS#1; wynaleziony i opublikowany przez RSA Security.
Adaptacyjny atak z użyciem wybranego szyfrującego tekstu
(Pełny) adaptacyjny atak na szyfrogramy jest atakiem, w którym szyfrogramy mogą być wybierane adaptacyjnie przed i po podaniu atakującemu szyfrogramu wyzwania, z JEDNYM warunkiem, że szyfrogram wyzwania nie może być odpytywany. Jest to silniejsze pojęcie ataku niż atak w porze lunchu i jest powszechnie nazywane atakiem CCA2, w porównaniu do ataku CCA1 (w porze lunchu). Niewiele praktycznych ataków ma taką formę. Model ten jest raczej ważny ze względu na jego zastosowanie w dowodach bezpieczeństwa przeciwko atakom typu chosen-ciphertext. Dowód, że ataki w tym modelu są niemożliwe implikuje, że żaden praktyczny atak na wybrany szyfrogram nie może być przeprowadzony.
Do kryptosystemów, których bezpieczeństwo przed atakami typu adaptive chosen-ciphertext zostało potwierdzone, należą system Cramer-Shoup i RSA-OAEP.
