Sezon huraganów na Atlantyku (1968) — przebieg, szkody i statystyki

Sezon huraganów na Atlantyku 1968 — analiza przebiegu, szkód i statystyk. Przegląd nazwanych burz, kosztowne skutki Huraganu Gladys i kluczowe dane meteorologiczne.

Sezon huraganów na Atlantyku w 1968 roku oficjalnie rozpoczął się 1 czerwca 1968 roku i trwał do 30 listopada 1968 roku. Daty te są umownie okresem każdego roku, kiedy w basenie Atlantyku tworzy się najwięcej cyklonów tropikalnych.

W czerwcu uformowały się trzy burze, co czyni go jednym z najbardziej aktywnych czerwców w historii. Wczesna część sezonu była najbardziej aktywna, a sezon zakończył się spokojnie w porównaniu z jego początkiem. Było osiem nazwanych burz i żadnego dużego huraganu. To pokazuje, że aktywność na początku sezonu nie ma wpływu na cały sezon. Huragan Gladys był najdroższym huraganem tego sezonu, powodując ponad 6 milionów dolarów (1968 USD) szkód podczas przemieszczania się na północ przez Florydę, Kubę i Karolinę Północną.

Przebieg sezonu

Sezon 1968 wyróżniał się nietypowo wczesną aktywnością — trzy systemy tropikalne powstały już w czerwcu. W kolejnych miesiącach część burz miała krótki przebieg i pozostawała nad otwartym morzem, co ograniczyło ogólną liczbę znaczących uderzeń w ląd. Ogólnie sezon cechowała umiarkowana aktywność, bez formowania się huraganów klasy „dużej” (kategoria 3–5 według skali Saffira–Simpsona).

Najważniejsze burze

Najbardziej znaczącą spośród systemów tego sezonu był huragan Gladys. Przemieszczał się w rejonie Karaibów i południowo-wschodnich Stanów Zjednoczonych, powodując:

• silne porywy wiatru i lokalne zniszczenia na Kubie i w południowej Florydzie,
• podtopienia i szkody infrastrukturalne w rejonach przybrzeżnych Karoliny Północnej,
• ponad 6 milionów dolarów strat wyrażonych w dolarach z 1968 roku.

Poza Gladys większość nazwanych burz miała ograniczony wpływ na osadnictwo ludzkie, ponieważ rozwijały się i zanikały głównie nad wodą lub słabły przed dotarciem do lądu.

Szkody i ofiary

Główną pozycję w bilansie strat sezonu zajmują szkody spowodowane przez Gladys. Najczęstsze skutki uderzeń cyklonów w 1968 roku to uszkodzenia budynków związane z wiatrem, erozja linii brzegowej oraz podtopienia spowodowane intensywnymi opadami i falami sztormowymi. Dzięki relatywnie niewielkiej liczbie silnych huraganów ogólna liczba ofiar i skalę zniszczeń można określić jako umiarkowane w porównaniu z latami, w których występowały huragany kategorii 3–5.

Statystyki i znaczenie klimatyczne

• Liczba nazwanych burz: 8
• Duże huragany (kategoria 3–5): brak
• Największe straty: huragan Gladys — ponad 6 mln USD (1968)

Sezon 1968 jest przykładem, że wysoka aktywność w jednym okresie (np. wczesnym sezonie) nie musi oznaczać intensywnego sezonu w całym jego przebiegu. Czynniki synoptyczne, takie jak układy wysokiego i niskiego ciśnienia, temperatura powierzchni oceanu oraz warunki ścinania wiatru, decydują o rozwoju i umiejscowieniu cyklonów tropikalnych.

Wnioski

Sezon huraganów na Atlantyku w 1968 roku był umiarkowanie aktywny pod względem liczby nazwanych burz, lecz pozbawiony silnych, długotrwałych huraganów kategorii 3–5. Największym problemem tego okresu był huragan Gladys, który przyniósł znaczne straty finansowe i lokalne zniszczenia. Analiza tego sezonu podkreśla znaczenie monitoringu i przygotowania wybrzeży, nawet gdy ogólna liczba silnych cyklonów jest niewielka.

Szukaj według litery