Michel Fourniret — biografia i zbrodnie francuskiego seryjnego mordercy

Michel Fourniret (ur. 4 kwietnia 1942 r. w Sedanie) był francuskim przestępcą wielokrotnie oskarżonym i skazanym za porwania, gwałty i morderstwa nieletnich oraz młodych kobiet. Jego sprawa stała się jedną z najszerzej nagłośnionych w Europie, a on sam zyskał przydomek „Ogr z Ardenów” (fr. l’ogre des Ardennes).

Wczesne przestępstwa i pierwsze skazania

W 1986 roku Fourniret został skazany za podglądanie i inne przestępstwa; wśród zarzutów było porwanie i zgwałcenie 14-letniej Daphne Le Gennan. Trafił wtedy do więzienia, gdzie odsiedział część wyroku i został czasowo zwolniony za kaucją. Wkrótce po tych zdarzeniach popełnił swoje pierwsze morderstwo — ofiarą padła 17‑letnia Isabelle Laville. Następnie przeniósł się do Belgii, gdzie na pewien czas prowadził pozornie zwyczajne życie, m.in. był powiązany ze stołówką w szkole w Gedine.

Skala zbrodni i modus operandi

Fourniret był oskarżany o porwania młodych dziewcząt i kobiet, których ofiary zwykle były nastolatkami lub młodymi kobietami. Wykorzystywał przemoc seksualną, a następnie pozbawiał życia swoje ofiary; czasem wykorzystywał do tego pomoc innych osób. Metody działania obejmowały obserwację, namawianie do wejścia do samochodu, przemoc i przetrzymywanie w miejscach odosobnionych. Po aresztowaniu i pod wpływem zeznań, przyznał się do kilku zabójstw, jednak liczba jego ofiar jest przedmiotem spekulacji — jego żona mówiła o nawet dziesięciu ofiarach, on sam początkowo przyznawał się do ośmiu, a potem do kolejnych.

Aresztowanie i ujawnienie zbrodni

26 lipca 2003 r. Fourniret próbował uprowadzić 13‑letnią dziewczynkę, nazwaną w materiałach jako Maria Wniebowstąpienie. Dzięki temu, że dziewczynka uciekła, wyskakując z jego samochodu, sprawa szybko zwróciła uwagę policji. Fourniret został aresztowany w Belgii w 2003 roku. Natomiast już wcześniej, w kwietniu 2001 r., kobieta zgłosiła, że była śledzona i molestowana w południowej Belgii; przekazała opis pasujący do Fournireta i tablicę rejestracyjną jego samochodu. Trzy tygodnie po tej relacji w Sedanie zaginęła trzynastoletnia Mananya Thumpong — Fourniret później przyznał się do jej zabójstwa.

Rola Monique Olivier

1 lipca 2004 roku żona Fournireta, Monique Olivier, przyznała się do współudziału. Zeznała, że pomagała mężowi przy porwaniach i widziała, jak gwałcił swoje ofiary. Jej zeznania znacząco rozszerzyły listę przypisywanych Fourniretowi zbrodni i pomogły śledczym powiązać go z kolejnymi zaginięciami i zabójstwami. Monique została oskarżona o współudział w zabójstwach i usiłowaniach, a także o pomoc w ukrywaniu ciał i utrudnianie śledztwa; w toku postępowań przyznała się do udziału w niektórych czynach.

Procesy, skazania i ocena skali zbrodni

Fourniret stanął przed sądami w Belgii i we Francji. Pod wpływem zeznań żony i własnych przyznań został oskarżony o wiele zbrodni — ich liczba i zakres były przedmiotem wieloletnich dochodzeń. Zarzuty obejmowały m.in. uprowadzenia nieletnich, nadużycia seksualne oraz morderstwa. W wyniku procesów został skazany na kary sięgające dożywotniego pozbawienia wolności. Sprawa wzbudziła też krytykę wobec organów ścigania za niektóre zaniedbania w śledztwach i brak szybszej współpracy międzynarodowej.

Ofiary i dziedzictwo sprawy

Dokładna liczba ofiar Fournireta pozostaje przedmiotem badań i spekulacji. Jego żona twierdziła, że był odpowiedzialny za dziesięć zabójstw; sam Fourniret zmieniał wersje i przyznawał się do kolejnych zbrodni stopniowo. Sprawa przyczyniła się do większego zainteresowania mediów i opinii publicznej problemem przestępstw seksualnych wobec nieletnich oraz współpracą policji międzynarodowej w sprawach transgranicznych.

Losy końcowe

Po latach postępowań Fourniret odbywał karę w zakładzie karnym. W 2021 roku zmarł w więzieniu; miał wówczas 79 lat. Jego procesy, zeznania Monique Olivier i odkrycia śledczych pozostają ważnym materiałem dla badaczy kryminologii oraz przykładem trudnych i długotrwałych śledztw w sprawach seryjnych morderców.

W przypadku tej sprawy wiele szczegółów (liczba ofiar, przebieg niektórych procesów czy exactne wyroki) było na przestrzeni lat uzupełnianych i korygowanych w toku dalszych dochodzeń i apelacji; wpływ zeznań współuczestników oraz nowe dowody powodowały zmiany w kwalifikacji niektórych czynów.