Produkty spożywcze nazwane na cześć osób — lista A–Z

Odkryj listę A–Z produktów spożywczych nazwanych na cześć osób — historie, ciekawostki i pochodzenie nazw, które kryją się za znanymi smakami.

A

• Fettuccine Alfredo — proste makarony z masłem i parmezanem, nazwane od Alfredo di Lelio, włoskiego restauratora z początku XX wieku. Wersja popularna poza Włochami często zawiera śmietanę; oryginalna receptura była prostsza i powstała z potrzeby podania delikatnego dania dla żony Alfredo.
• Alexander (koktajl) — pod tą nazwą występuje kilka wariantów koktajlu (np. Brandy Alexander). Nazwa bywa łączona z osobami lub postaciami historycznymi nazwiskiem Alexander, jednak pochodzenie jest często niejednoznaczne i owiane legendami.

B

• Beef Wellington — brytyjska potrawa z pieczonej polędwicy otoczonej warstwą grzybów i ciasta francuskiego. Nazwa powszechnie wiązana jest z Arthurem Wellesleyem, I księciem Wellington (dowódcą zwycięstwa nad Napoleonem pod Waterloo), choć pochodzenie nazwy i moment jej nadania są przedmiotem dyskusji historyków kulinarnych.
• Bismarck (śledź, pączek) — nazwa produktów (np. Bismarck herring, w Niemczech także określenia na pewne rodzaje pączków) pochodzi od nazwiska Otto von Bismarck, kanclerza Rzeszy Niemieckiej. W przypadku śledzia nazwa upamiętniała rzekome zamiłowanie Bismarcka do tej potrawy.
• Baba au rhum — drożdżowe ciasto nasączone rumem, które według jednej z legend zyskało popularność dzięki Stanisławowi Leszczyńskiemu (królowi Polski, który miał sprowadzić wersję ciasta z Polski do Francji). Inna wersja wiąże powstanie i popularyzację z cukiernikiem Nicolasem Stohrerem w Paryżu. Pochodzenie jest więc wieloznaczne, ale nazwa „baba” ma korzenie słowiańskie (np. polskie „babka”).
• Eggs Benedict — potrawa z jaj po benedyktyńsku (jajka w koszulce na opiekanej bułeczce z sosem holenderskim i często bekonem lub szynką). Jedna z popularnych opowieści przypisuje jej powstanie Lemuelowi Benedictowi, nowojorskiemu maklerowi, który w 1894 r. miał zamówić podobne danie w hotelu Waldorf; istnieją jednak też inne teorie na temat nazwy i autorstwa.

C

• Sałatka Cezar (Caesar salad) — sałata rzymska z grzankami, parmezanem i specjalnym dressingiem, przypisywana restauratorowi Caesarowi Cardini, włoskiemu emigrantowi prowadzącemu restaurację w Tijuana (Meksyk) w latach 20. XX wieku. Nazwę zawdzięcza swojemu twórcy; istnieje kilka wersji powstania i autora dokładnego przepisu (również braterski spór Cardinich).
• Carpaccio — surowe, bardzo cienko krojone mięso (zazwyczaj wołowina) podawane z oliwą i serem, nazwane na cześć venecjańskiego malarza Vittore Carpaccio ze względu na czerwono-białe kontrasty jego obrazów, które skojarzono z wyglądem potrawy. Potrawę wymyślił włoski restaurator i krytyk artystyczny w XX wieku.
• Chateaubriand — rodzaj steka (grubszy kawałek polędwicy) i sosu, nazwa tradycyjnie łączona z francuskim pisarzem i politykiem François-René de Chateaubriand. Istnieją różne historyczne opisy tego dania, jego receptury i przypisywanego twórcy (często wskazuje się na kucharzy pracujących dla Chateaubrianda).
• Crêpe Suzette — cienkie naleśniki w sosie pomarańczowym, które według kulinarnych anegdot zostały przygotowane lub nazwane na cześć młodej damy o imieniu Suzette lub przedstawione królowi (różne wersje legend wiążą powstanie z kucharzem Henri Charpentierem i wizytą brytyjskiego następcy tronu).

D

• Dom Pérignon — prestiżowe wino musujące (szampan) z regionu Szampanii, noszące imię benedyktyńskiego mnicha Pierra Pérignona, który w XVII–XVIII wieku pracował nad technikami winifikacji. Choć wiele elementów legendy jest uproszczonych, Dom Pérignon jest historycznie związany z rozwojem win musujących.
• Duncan Hines — marka produktów spożywczych (głównie mieszanki do ciast, polewy, itp.) nazwana od Duncana Hinesa, amerykańskiego krytyka kulinarnego i autora przewodników po restauracjach z połowy XX wieku. Jego nazwisko stało się synonimem domowych wypieków po wejściu marki na rynek.

Referencje

• Wiele potraw eponimicznych ma pochodzenie sporne lub opowiastkowe; w artykule zastosowano sformułowania zastrzegające, kiedy istniały różne wersje powstania receptury (np. „według legendy”, „według jednej z wersji”).
• Aby poznać szczegółowe, zweryfikowane informacje o powstaniu konkretnych potraw, warto sięgnąć do specjalistycznych prac z historii kulinariów i monografii poświęconych danej potrawie lub szefowi kuchni, a także do archiwalnych źródeł restauracyjnych i prasowych.
• Podane opisy mają charakter encyklopedyczny i ogólny; w wielu przypadkach istnieją regionalne warianty receptur i różne tradycje przypisywania autorstwa.

Pytania i odpowiedzi

P: O czym jest ta lista?

P: Po kim zostały nazwane te potrawy?

P: Jakiego rodzaju artykuły spożywcze znajdują się na tej liście?

P: Ile artykułów spożywczych znajduje się na liście?

P: Czy na tej liście są wymienione jakieś konkretne składniki?

P: Czy istnieją jakieś regionalne odmiany tych potraw?

P: Czy istnieje określona kuchnia związana z tymi potrawami?

Szukaj według litery