8 Flora — jasna planetoida pasa głównego: opis i dane
8 Flora — jasna planetoida pasa głównego: szczegółowy opis, dane orbitalne, jasność i obserwacje. Poznaj rozmiar, magnitudo i historyczne odkrycia.
8 Flora jest dużą, jasną asteroidą pasa głównego. Ze względu na stosunkowo niewielką średnią odległość od Słońca Flora jest najbliższą znaną „dużą” planetoidą: żadna planetoida krążąca bliżej Słońca nie ma średnicy większej niż około 25 kilometrów — czyli zaledwie dwie jedenaste średnicy samej Flory. Dopiero po odkryciu maleńkiej 149 Meduzy poznano planetoidę krążącą w bliższej średniej odległości niż Flora. Jest to siódma najjaśniejsza planetoida ze średnią magnitudo opozycyjną około +8,7; przy korzystnej opozycji w pobliżu peryhelium może osiągać jasność nawet około +7,9 (co miało miejsce m.in. w połowie listopada 2007).
Odkrycie i nazwa
Planetoida została odkryta 18 października 1847 roku przez brytyjskiego astronoma Johna Russella Hinda. Otrzymała numer 8 i imię Flora — nawiązujące do łacińskiej nazwy bogini kwiatów. Ze względu na swoje rozmiary i jasność Flora stała się także nazwą dla rodziny planetoid (rodziny Flory), grupy obiektów o podobnych elementach orbitalnych i składzie powierzchniowym.
Orbita i położenie
Flora krąży w wewnętrznej części pasa głównego planetoid. Jej orbita charakteryzuje się relatywnie małą inklinacją i umiarkowaną ekscentrycznością, co sprawia, że od czasu do czasu znajduje się stosunkowo blisko Ziemi w czasie opozycji. Dzięki temu bywa jednym z jaśniejszych obiektów pasa głównego widocznych nawet w lornetce lub małym teleskopie podczas korzystnych opozycji.
Właściwości fizyczne
Rozmiar i kształt: Flora ma średnicę rzędu ~140 kilometrów (wartość przybliżona); jest więc jedną z większych planetoid w wewnętrznym pasie. Jej kształt nie jest idealnie kulisty — obserwacje fotometryczne i modelowanie krzywych blasku wskazują na lekko wydłużoną formę.
Skład i typ widmowy: Jest klasyfikowana jako planetoida typu S — dominują minerały krzemianowe i żelazo-nikiel. Takie obiekty mają stosunkowo wysokie albedo w porównaniu z ciemniejszymi planetoidami węglowymi.
Albedo i jasność absolutna: Flora ma stosunkowo wysokie współczynniki odbicia powierzchni (albedo), co przyczynia się do jej zauważalnej jasności. Dzięki temu jej średnie i maksymalne magnitudy obserwacyjne są relatywnie niskie (czyli jasne) wśród planetoid pasa głównego.
Okres obrotu: Obserwacje fotometryczne wskazują na okres rotacji rzędu kilkunastu godzin (wartości przybliżone zależne od modelu i pomiarów).
Znaczenie dla badań i obserwacji
Flora jest ważnym obiektem badawczym, ponieważ jako duża, jasna planetoida typu S pozwala szczegółowo badać właściwości powierzchni i procesy ewolucyjne w wewnętrznym pasie głównym. Jako protoptyp rodziny Flory pomaga też zrozumieć pochodzenie i ewolucję fragmentów skalistych ciał, które mogły powstać w wyniku kolizji większych protoplanet.
Podsumowując, 8 Flora to jedna z największych i najjaśniejszych planetoid w wewnętrznym pasie głównym — obiekt o znaczącej roli zarówno dla obserwatorów-amatorów (ze względu na jasność przy opozycji), jak i dla badaczy planetologii.
Wykrywanie i nadawanie nazw
Flora została odkryta przez J. R. Hinda 18 października 1847 roku. Było to jego drugie odkrycie asteroidy po 7 Iris.
Nazwa Flora została zaproponowana przez Johna Herschela, od Flory, łacińskiej bogini kwiatów i ogrodów, żony Zefirusa (personifikacja zachodniego wiatru), matki wiosny, a której greckim odpowiednikiem jest Chloris (która ma swoją własną planetoidę, 410 Chloris).
Charakterystyka
Flora jest ciałem macierzystym rodziny planetoid Flora, i zdecydowanie największym jej członkiem, posiadającym około 80% całkowitej masy tej rodziny. Jednak Flora prawie na pewno została rozbita przez zderzenie(a), które uformowały rodzinę, i prawdopodobnie jest agregatem większości jej kawałków.
Widmo Flory wskazuje, że jej powierzchnia jest zbudowana z mieszaniny skał krzemianowych (w tym piroksenu i oliwinu) i metalu niklowo-żelazowego. Flora, i ogólnie cała rodzina Flora, są dobrymi kandydatami na ciała macierzyste meteorytów chondrytowych typu L. Ten typ meteorytów stanowi około 38% wszystkich meteorytów uderzających w Ziemię.
Godne uwagi fakty
Podczas obserwacji 25 marca 1917 roku 8 Flora została pomylona z gwiazdą TU Leonis, co doprowadziło do zaklasyfikowania tej gwiazdy jako gwiazdy zmiennej kataklizmicznej U Geminorum. Pomyłka ta została odkryta dopiero w 1995 roku.
Przeszukaj encyklopedię