Will Success Spoil Rock Hunter? (1957) — amerykańska komedia Franka Tashlina
Czy sukces zepsuje Rock Huntera? (1957) — błyskotliwa komedia Franka Tashlina z Jayne Mansfield i Tony Randallem, kultowy, satyryczny klasyk amerykańskiego kina.
Czy sukces zepsuje Rock Huntera? to film z 1957 roku. Występują w nim Jayne Mansfield, Tony Randall, Mickey Hargitay i Groucho Marx w roli głównej. Został wyprodukowany i wyreżyserowany przez Franka Tashlina. Napisał również scenariusz, używając niewiele więcej niż tytuł i postać Rity Marlowe z broadwayowskiej sztuki o tej samej nazwie autorstwa George'a Axelroda. Sztuka była wystawiana od 1955 do 1956 roku. Wystąpiła w niej również Mansfield. Film okazał się wielkim sukcesem.
Fabuła
Film to szybka, satyryczna komedia skupiona na świecie reklamy, telewizji i kultu gwiazd. Główny bohater — ambitny, choć nieco naiwny mężczyzna — zostaje wciągnięty w machinę show-biznesu i marketingu za sprawą popularnej gwiazdy filmowej i reklamowej. W wyniku nieporozumień, manipulacji wizerunkiem i kombinacji reklamowych powstaje seria zabawnych sytuacji, które ukazują przewrotność konsumpcyjnego i medialnego świata lat 50. (Tashlin stosuje tu wiele gagów wizualnych i szybkiego montażu, przypominających kreskówkową logikę).
Obsada i postacie
- Jayne Mansfield — Rita Marlowe (postać, która przyniosła jej rozgłos jako symbol seksu tamtej epoki)
- Tony Randall — tytułowy Rock Hunter / Rockwell P. Hunter (ambitny bohater komedii)
- Mickey Hargitay — ważna postać drugoplanowa (w filmie występuje m.in. jako partner lub rywal wątków romantycznych)
- Groucho Marx — występuje w cameo, dodając elementu meta-humoru i parodii świata rozrywki
Produkcja i styl
Frank Tashlin, znany z wyraźnego, komiksowego stylu reżyserskiego, przeniósł na ekran ostro zarysowaną krytykę komercji i telewizyjnej kultury. Film cechuje się żywą kolorystyką, szybkimi cięciami, przesadzonymi gagami i metafilmowymi zabiegami — rozwiązaniami, które podkreślają sztuczność i manipulację wizerunkiem w mediach. Chociaż scenariusz wykorzystuje jedynie podstawowe elementy oryginalnej sztuki Axelroda (tytuł i postać Rity Marlowe), Tashlin stworzył odrębne dzieło o wyraźnym kinowym języku i ostrej satyrze społecznej.
Odbiór i dziedzictwo
Film odniósł sukces komercyjny i przyczynił się do utrwalenia wizerunku Jayne Mansfield jako jednej z najsłynniejszych gwiazd lat 50. Krytyka była mieszana: chwalono oryginalność wizualną i celne obserwacje dotyczące reklamy oraz rozrywki, krytykowano za przesadę i momentami przaśny humor. Mimo to produkcja zyskała status filmu kultowego, szczególnie w kontekście historii amerykańskiej satyry filmowej.
Otrzymał nominację do Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie muzycznym/komediowym (Tony Randall). Otrzymał również nominację do nagrody Writers Guild of America, East WGA Award (Screen) za najlepiej napisaną komedię amerykańską (Frank Tashlin). W 2000 roku film został wybrany do zachowania w United States National Film Registry przez Bibliotekę Kongresu jako "kulturowo, historycznie lub estetycznie znaczący".
Dlaczego warto zobaczyć
- To przykład kinowej satyry na rozwijające się media masowe i reklamy z połowy XX wieku.
- Warto oglądać dla charakterystycznego stylu Tashlina — dynamicznego, pełnego graficznych gagów i celnych obserwacji społecznych.
- Film jest ważny historycznie jako część dorobku Hollywood lat 50. i jako jedna z produkcji, które ukształtowały wizerunek gwiazdy Jayne Mansfield.
Przeszukaj encyklopedię